Église du Gèsu, Saint-Jacques-le-Majeur

Nice'in eski şehri dar sokakları, renkli cepheleri ve barok binalarıyla Provence ile İtalya arasındaki tarihi bir kavşağı anımsatır. Église du Gèsu, Saint-Jacques-le-Majeur bu dokunun tam ortasında duran bir barok katolik kilisesidir. Hikâyesi 1603'te başlar: Roma'da yaşayan zengin tüccar Pons Neva, Philippe Néri'nin önerisiyle Cizvitlere okul kurmaları için büyük bir bağış yapar. Tarikat 15 Kasım 1603'te Nice'e varır ve okulunu 1606'da açar. Cizvitler Şubat 1607'de okulun temelini atar, komşu evleri satın alarak şapellerine yer açar. Kilisenin asıl yapısının temeli 3 Haziran 1612'de atılır, bina İsa'ya adanıp Chiesetta adını alır. Yeni kilisenin yapımı 1642'de başlar, ana işler 1650'de tamamlanır.

Mimarın kimliği tartışmalıdır: kilisenin Escarène kilisesiyle ve Nice Katedraliyle benzerliği Jean-André Guiberto'yu düşündürür. Fransa Millî Kütüphanesi'ndeki bir haritada Alessio di Angelis adı geçer, ama bu ismin mimar olup olmadığı belirsizdir. Roma'daki Gesù Kilisesine benzerlik ilk bakışta göze çarpar, üslup ise Piyemonte barokundan beslenip Roma ölçüleriyle sınırlanır. Korint cephedeki Serliana, yani Palladio tipi pencereler on yedinci yüzyılın maniyerist imzasıdır, birkaç öğe ise neoklasik kalır. Kampanile 42 metre boyuyla yükselir: açık tuğla gövde Nice'te ender, Piyemonte geleneğinde ise tanıdık bir tercihtir. Kubbenin kaidesi ligurya kiremitleriyle kaplıdır, dış sıvasıysa ligurya maniyerizminden çok Piyemonte barokuna yakın durur.

İçeride yarım daire biçimli bir tonoz 36 metre uzunluğunda, 14 metre genişliğinde uzanır. Tonozu süsleyen sahneler Aziz Yakup'un yaşamını anlatır ve on dokuzuncu yüzyılda Nice'li ressam Hercule Trachel'in çizimlerinden doğar. Trachel, Cimiez'deki manastır kilisesinin tonozlarını da boyayan bir isimdir. Bu düzenin Nice macerası 1773'te sona erer: Papa XIV. Clemens tarikatı kaldırır, üyeler şehri terk etmek zorunda kalır. Okul ve kilise kraliyet malına geçer, 1801 Konkordatosu binayı Büyük Aziz Yakup'un himayesinde bir cemaat kilisesine dönüştürür. Bugün gördüğünüz barok cephe 1825'te Aycart adlı ustanın elinden çıkar, yapı 1971'den bu yana tarihi anıt koruması altındadır. Eski şehirde yürürken başınızı kaldırın: o açık tuğlalı kule, Nice'in Piyemonte ve Ligurya ile yüzyıllardır süren bağını gökyüzüne taşır.