Église du Gèsu, Saint-Jacques-le-Majeur

W plątaninie wąskich uliczek nicejskiej starówki stoi barokowy kościół Église du Gèsu, Saint-Jacques-le-Majeur. Miasto od wieków łączy Prowansję z Włochami, a świątynia zapisuje tę wymianę w cegle i tynku. Fasada nosi porządek koryncki, a palladiańskie okna zdradzają manierystyczny smak siedemnastego stulecia.

Historia zaczyna się w 1603 roku, gdy kupiec Pons Neva, wówczas zamieszkały w Rzymie, ufundował szkołę jezuitów za namową Philippe'a Nériego. Zakonnicy przybyli w listopadzie tego samego roku, a kamień węgielny pod gmach położyli w czerwcu 1612 roku. Budowa trwała od 1642 do 1650 roku, a w 1651 dobudowano kaplice rodowe senatora Blancardiego i Jeana-Baptiste'a Fabri. Za architekta przyjmuje się zwykle Jeana-André Guiberta, choć dawny plan wymienia też nazwisko Alessio di Angelis. Jezuici opiekowali się miejscem do 1773 roku, gdy papież Klemens XIV rozwiązał ich zakon. Po konkordacie z 1801 roku świątynia stała się parafią pod wezwaniem świętego Jakuba Większego. Dzisiejszą fasadę ukończył w 1825 roku budowniczy Aycart. Od 1971 roku figuruje wśród chronionych zabytków.

Spomiędzy straganów i sklepów łatwo wypatrzysz 42-metrową kampanilę z surowej cegły. Ten materiał jest w Nicei rzadkością, w sztuce piemonckiej zaś regułą. Podstawę kopuły okrywają liguryjskie dachówki, a zewnętrzne sztukaterie bliższe są piemonckiemu barokowi niż liguryjskiemu manieryzmowi. Wnętrze kryje półkoliste sklepienie o długości 36 metrów i szerokości 14. Malowidła ukazują sceny z życia świętego Jakuba i powstały w XIX wieku według rysunków nicejskiego malarza Hercule'a Trachela. Ten sam artysta ozdobił też sklepienia kościoła klasztornego w Cimiez. Historycy porównują wreszcie bryłę z rzymskim Il Gesù, co przypomina o jezuitach, od których wszystko się tu zaczęło.