Palazzo Contarini del Bovolo

Palazzo Contarini del Bovolo to niewielki pałac w Wenecji, schowany w wąskiej bocznej uliczce w samym środku dzielnicy San Marco. Stoi mniej więcej w połowie drogi między Rialto, ówczesnym sercem handlu, a placem św. Marka, politycznym ośrodkiem miasta. Najbardziej rzuca się w oczy spirala schodów, oplatająca cylindryczną wieżę niczym muszla ślimaka. Kolejne łuki przeplatają czerwień cegły z bielą kamienia istryjskiego.

Pałac powstał w XV wieku, gdy ród Contarini przekształcił stojący tu od XIV stulecia fontego, dom połączony z magazynem. Projekt przypisuje się Giovanniemu Candiemu, choć przy schodach ukończonych w 1499 roku mógł pracować też Giorgio Spavento. Wewnątrz cylindra o wysokości około 26 metrów wije się w górę 80 monolitycznych stopni, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Budynek ma parter i cztery piętra, schody zaś biegną przez sześć kondygnacji, stąd nietypowe proporcje całości. Fasada od strony Rio di San Luca zachowała późnogotycki wygląd, a arkady parteru otwierają się na niewielki ogród ze studzienkami. W jednym domu przeplatają się gotycka konstrukcja, renesansowe kapitele i bizantyńsko-weneckie formy, co w Wenecji zdarza się rzadko. Na ścianach przetrwały jeszcze fragmenty fresków z motywami kwiatowymi, mocno już wyblakłe.

W XIX wieku mieściła się tu pensja prowadzona przez Arnauxa Marseille, zwanego il Maltese. Bywał w niej astronom Ernst Wilhelm Tempel, który z najwyższego piętra wieży odkrył kometę oraz Mgławicę Merope w Plejadach. W 1849 roku ostatni prywatny właściciel przekazał go bractwu opiekującemu się ubogimi. Pałac trafił też na ekran: w 1952 roku Orson Welles dał mu rolę domu Brabantia w filmowym Otellu. Podczas wspinaczki widok na Canal Grande nie otwiera się ani razu. Za to z arkadowego belwederu na szczycie widać dachy miasta i kampanilę św. Marka.