Palais Héraud

Palais Héraud stoi w samym sercu Vieux Nice, wśród wąskich uliczek, kościołów i sąsiednich pałaców z tej samej epoki. Budynek zajmuje cały kwartał, a w jego wnętrzu kryje się ogród. Fasada zdradza surowość typową dla osiemnastowiecznej zabudowy tej części miasta. Z bliska wypatrzysz dwóch wyjątków: monumentalnego portyku wejściowego i klatki schodowej w głębi. Jej dwa biegi owijają się wokół siebie niczym podwójna helisa DNA.

Obszar pod tę zabudowę uwolnił rozkaz Ludwika XIV z 1705 roku, który nakazał zburzenie fortyfikacji Nicei. W 1717 roku plan urbanistyczny Villa Nova, wzorowany na Turynie, objął ten wolny grunt. Miejscowa arystokracja stawiała na tych parcelach pałace, które w istocie były kamienicami na wynajem. Rodzina zachowywała dla siebie jedno piętro, a pozostałe wynajmowała. W 1757 roku własny pałac kazał tu wznieść Barthélémy Héraud, przedstawiciel tej właśnie szlachty. Uchodzi on za jeden z prostszych, a zarazem eleganckich przykładów tamtej epoki. Później dom zmieniał gospodarzy: należał do rodziny Lascaris Vintimille, przez małżeństwo przeszedł do Malaussénów, a w końcu do Raibertich. François Malausséna był ostatnim sardyńskim syndykiem Nicei, a następnie pierwszym francuskim burmistrzem. Z rodu Raibertich wyszedł zaś baron Flaminius, poseł, prezes izby, senator i minister w czasach III Republiki.

Od 1794 roku budynek pełni funkcję maison commune, czyli domu wspólnego gminy. W 1796 roku nocował tu Napoleon Bonaparte, świeżo ożeniony z Joséphine de Beauharnais i stojący na czele Armii Włoskiej. 31 marca tego roku przemówił do żołnierzy, dodając im ducha tuż przed kampanią włoską. Dom gminy i nocleg dla wodza: te dwa rozdziały dzielą ledwie dwa lata.