Palais Héraud

Je vindt het Palais Héraud midden in Vieux Nice, tussen de smalle straatjes van de oude stad. Barthélémy Héraud, een lid van de plaatselijke adel, liet het in 1757 bouwen. De plek waar het staat, kwam vrij na 1705, toen Lodewijk XIV de vestingwerken van Nice liet slopen. In 1717 kreeg het gebied een stedenbouwkundig plan, Villa Nova, naar het voorbeeld van Turin. De adel bouwde er palais die in werkelijkheid huurpanden waren: één etage voor de eigenaar, de rest te huur. Omdat Italiaans toen de officiële taal was, stond palazzo gewoon voor gebouw.

Van buiten oogt het streng, zoals veel achttiende-eeuwse huizen in dit kwartier. Toch geldt het als een van de elegantere voorbeelden uit die periode. Het beslaat een volledig bouwblok en verbergt een binnentuin. Twee details springen eruit: de monumentale ingangspoort en een trap met dubbele spiraal. Die trap heeft twee armen die om elkaar heen wentelen, zoals een DNA-streng. Later kwam het aan de Lascaris Vintimille, via een huwelijk aan de Malausséna en uiteindelijk aan de Raiberti. François Malausséna leidde de stad als laatste Sardische syndic en werd daarna de eerste Franse burgemeester. Baron Flaminius Raiberti klom in de Derde Franse Republiek op tot senator en minister. Sinds 1794 doet het ook dienst als maison commune, het gemeenschapshuis van de stad.

Twee jaar later verbleef Napoleon Bonaparte er, net getrouwd met Joséphine de Beauharnais. Hij stond toen aan het hoofd van het leger van Italië. Op 31 maart sprak hij hier zijn troepen toe, vlak voor de aanvang van de Italiaanse veldtocht. Al meer dan tweeënhalf eeuw staat die strenge gevel er overeind.