Forte Sofia

Forte Sofia shtrihet mbi kodrat në veriperëndim të Veronës, në pjesën e poshtme të kodrës San Leonardo. Fortifikimi u ngrit mes viteve 1837 dhe 1843, në kohën e sundimit austriak mbi qytetin. Punimet i drejtoi gjeneralmajori Franz von Scholl, drejtor i zyrës perandorake të fortifikimeve në Veronë. Ajo është fortesa më jugore e sistemit kodrinor dhe shikon pjesën perëndimore të bregut të majtë të Adiges. Prej andej syri bie te rondelja dhe ravelini i San Xhorxhit, mbrojtjet kryesore të bregut.

Vendin qendror zë një kullë rrethore me kazamatë, e rrethuar nga një mur poligonal me vrima për pushkë. Muret dhe galeritë e pushkëve janë ngritur me blloqe guri tufi, të punuar në teknikë poligonale. Në katin e dytë hapen dymbëdhjetë vrima për topat, ndërsa lafetet e posaçme të platformës së sipërme rrotulloheshin plot 360 gradë. Armatimi përfshinte katërmbëdhjetë topa me tyta të lëmuara dhe shtatëdhjetë fuçi baruti nga 112 kilogramë secila. Garnizoni numëronte rreth njëqind e pesëdhjetë këmbësorë dhe njëzet e katër topçinj. Hendeku i thatë e ndan fortifikimin nga kodra e përparme, e skalitur gjeometrikisht për zjarrin e artilerisë. Zjarri i fortesës mbulonte rrugën e Tirolit dhe rrjedhën e Adiges, duke u kryqëzuar me atë të Forte San Prokolo. Detyra e saj ishte të ndalonte çdo forcë që përpiqej ta anashkalonte kështjellën nga veriu. Gjithë ky rrjet u ngrit mes viteve 1814 dhe 1866, duke përfshirë mure, bastione dhe kazerma.

Bimësia e egër e ka mbuluar gjithë fortifikimin dhe hendeu mbetet i thatë, por struktura qëndron në këmbë. Nga këtej pamja shkon mbi qytetin, lumin Adige dhe fshatin përreth. Shtigjet e ecjes lidhin kodrat dhe sjellin edhe peizazhin, edhe këtë kujtim ushtarësor të shekullit të nëntëmbëdhjetë. Brenda, një shkallë spirale e dyfishtë i lidh tre katet, veçori që rrallë mbart një fortifikim i asaj kohe.