Casa Milà

Casa Milà, Antoni Gaudí'nin özel konut olarak tasarladığı son yapıdır ve 1906 ile 1912 arasında Barselona'da yükseldi. Dalgalı taş cephe ve dövme demir korkuluklar, çağın alışılmış çizgilerine hiç benzemiyordu. Balkon demirinin kıvrımlarını ise Josep Maria Jujol çizdi. Binayı Pere Milà ile eşi Roser Segimon sipariş etti, ana katı kendilerine ayırdılar. Kentin bir bölümü bu görünüme önce şaşkınlık, sonra açık alayla baktı.

Yapının en cesur fikri şurada: dış duvarlar yük taşımaz, kavisli demir kirişler cepheyi her katın iskeletine bağlar. Bu sayede iç duvarlar sökülebilir ya da yer değiştirebilir, daireler büyük pencerelerden ışık alır. İki büyük avlu ışığı dokuz kata taşır ve ana kat 1300 metrekareyi aşar. Tavan arası başlangıçta çamaşır ve kurutma yeriydi, üstelik evi yalıtıyordu. Dairelerde dinamik rölyefli sıva tavanlar, el yapımı ahşap kapılar ve hidrolik fayanslar sizi karşılar. Asansörler yalnızca her ikinci katta durur, amaç komşuları merdivende karşılaştırmak. Çatının tuğla bacaları kireç, kırık mermer ya da camla örtülüdür ve her biri görevinin yanında heykel gibi durur.

Gaudí'nin hayalinde kornişte Rozar duasından bir alıntı, Meryem'in ve iki başmeleğin heykelleri vardı. Yerel yapı kuralları ve Semana Trágica sonrası yükselen din karşıtı hava bu planları yarıda bıraktı. Pere Milà 1940'ta ölünce Roser Segimon binayı 1946'da sattı ve mekân zamanla bingo salonu, akademi ve ofislere ev sahipliği yaptı. Bina 1969'da tarihî ve sanat eseri statüsü kazandı ama 1980'lere gelindiğinde cephe kahverengiydi, özgün renkler kaybolmuştu. Restorasyon kaybolan renkleri geri getirdi ve 1984'te yapı, Gaudí'nin diğer eserleriyle birlikte UNESCO listesine girdi. Fundació Catalunya La Pedrera binayı yönetiyor ve ziyaretleri, sergileri, kültür etkinliklerini düzenliyor. Cephenin taşları da kendi coğrafyasını anlatır: birinci katın blokları Garraf Masifi'nden, üst katlarınkiler Villefranche ocağından gelir.