Casa Milà

Casa Milà to kamienica w Barcelonie, którą Antoni Gaudí zaprojektował w latach 1906–1912, a była to ostatnia prywatna rezydencja, jaką zaprojektował. Budowę zlecił Pere Milà z żoną Roser Segimon: sami zamieszkali na głównym piętrze o powierzchni ponad 1300 metrów kwadratowych, a pozostałe mieszkania wynajmowali. Budowla od razu budziła emocje, bo jej potężna, falista fasada z wapiennych bloków nie przypominała niczego wokół, stąd złośliwy przydomek La Pedrera, czyli kamieniołom.

Projekt ukrywa pomysły, które wyprzedziły epokę. Fasada nie dźwiga ciężaru budynku, łączą się z nią zakrzywione żelazne belki, więc ściany wewnętrzne można przesuwać bez obawy o stateczność, a okna wychodzą duże i różnej wielkości. Całość rozpięta jest wokół dwóch dziedzińców, które doświetlają dziewięć kondygnacji, a jego podłogę trzymają żeliwne słupy. Schody schodkowe służyły głównie służbie, bo mieszkańcy wjeżdżali windą, a Gaudí kazał zatrzymywać się co drugie piętro, żeby sąsiadom było łatwiej się spotykać. Kowalskie balustrady ukształtował Josep Maria Jujol, a na dachu stoją rzeźbiarskie kominy pokryte wapnem, tłuczonym marmurem lub szkłem, każde pełniące też funkcję wentylacyjną.

Droga tego miejsca była kręta: po śmierci Mili budynek podzielono na więcej mieszkań i mieściła się tu sala bingo, akademia i biura, a na początku lat osiemdziesiątych fasada była malowana na brązowo i utraciła pierwotne kolory. Restaurowano ją potem przez lata, od 1984 roku kamienica figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO, a wewnątrz zobaczysz stiukowe sufity z dynamicznymi reliefami, ręcznie robione drewniane drzwi i hydraulikę, czyli kafelki z wzorami wciśniętymi w ceglastą glinę.