Casa Milà

Në Barcelona qëndron Casa Milà, një pallat banimi i ngritur mes viteve 1906 e 1912. Banesa mbeti puna e fundit private e Antoni Gaudít, një shembull i Modernizmit katalan. Fasada gëlqerore valëzon si faqja e një guroreje. Ballkonet e hekurit të farkëtuar, të skicuara nga Josep Maria Jujol, e kaplojnë me lakime. Për këtë pamje barcelonasit e kohës e tallën me nofkën "La Pedrera". Arkitekti donte të shtonte statuja të Marisë dhe të dy kryeengjëjve, por rregullat e ndërtimit dhe ndjenjat antiklerikale i lanë të papërfunduara.

Ndërtesën e porositën Pere Milà dhe Roser Segimon, që donin të banonin në katin kryesor dhe t'i jepnin me qera të tjerat. Fasada nuk mbart peshën e ndërtesës. Trarët e harkuar të hekurit e lidhin fasadën me strukturën e secilit kat, ndaj dritaret dalin të mëdha dhe muret lëvizin lirshëm. Dy oborret e mëdha i sjellin dritën nëntë kateve, dhe kati ku banonte familja mbulon mbi 1.300 metra katrorë. Brenda dallohen tavane me relieve, dritare e dyer prej druri dhe pllaka hidraulike. Mbi të gjitha shtrihet çatia me oxhaqet e veshura me gëlqere, copëza mermeri ose xhami, secili prej tyre edhe skulpturë. Ashensorët ndalen vetëm në çdo kat tjetër, një ide e Gaudít që i nxit banorët të takohen në shkallë.

Roser Segimon e shiti më 1946, dhe ndërtesa u nda dhe shërbeu si sallë bingoje, akademi e zyra. Në fillim të viteve 1980 fasada ishte lyer kafe dhe ngjyrat origjinale ishin zhdukur. Pasi u shpall monument historik në 1969 dhe Trashëgimi Botërore e UNESCO-s në 1984, restaurimet ia rikthyen ngjyrat e humbura. Fondacioni Catalunya La Pedrera e mban në kujdes dhe organizon vizita, ekspozita e veprimtari kulturore. Vetë guri do t'ju tregojë prejardhjen: blloqet e katit të parë vijnë nga Masivi i Garrafit, ato më lart nga Villefranche.