Casa Milà

In Barcelona verrees tussen 1906 en 1912 Casa Milà, het appartementengebouw dat Antoni Gaudí voor Pere Milà en Roser Segimon ontwierp. Het werd zijn laatste particuliere woonhuis: het echtpaar bewoonde zelf de hoofdverdieping van ruim dertienhonderd vierkante meter en verhuurde de rest. De gevel bestaat uit golvende kalksteenblokken, met kronkelende balkons van smeedijzer, ontworpen door Josep Maria Jujol.

Het geheim zit in de constructie: de stenen gevel draagt het gewicht niet. Gebogen ijzeren liggers verbinden de steen met de draagstructuur, waardoor de ramen groot uitvallen en binnenmuren zomaar kunnen verdwijnen. Twee binnentuinen voeren daglicht naar alle negen verdiepingen, tot in de kelder. De zolder diende oorspronkelijk als was- en droogruimte en hielp het gebouw isoleren. De liften stoppen maar op elke tweede etage, een truc om bewoners elkaar te laten ontmoeten. Binnen vind je pleisterplafonds met reliëfwerk, handgemaakte houten deuren en hydraulische tegels. Op het dak staan schoorstenen, dakramen en trapuitgangen, van baksteen en bekleed met kalk, gebroken marmer of glas. Elk element heeft een technische functie en doet tegelijk dienst als sculptuur.

Inmiddels geldt het gebouw als schoolvoorbeeld van het Modernisme, maar de Barcelonezen lachten het aanvankelijk uit. Later verdeelden nieuwe eigenaren het pand in meer appartementen, en de ruimtes dienden onder meer als bingohal, academie en kantoren. In 1969 kreeg het huis al bescherming als historisch monument. Begin jaren tachtig was de buitenkant bruin geschilderd en waren de oorspronkelijke kleuren verdwenen. In 1984 kwam het, samen met andere werken van Gaudí, op de werelderfgoedlijst van UNESCO, en restauraties haalden de oude tinten terug. De Fundació Catalunya La Pedrera beheert het huis en organiseert er rondleidingen, tentoonstellingen en activiteiten, ook voor rolstoelgebruikers. Zelfs de kalksteen vertelt waar hij vandaan komt: de onderste blokken komen uit het Garraf-massief, de rest uit de groeve van Villefranche.