La Cubula

La Cubula to kamienny pawilon w kształcie regularnego sześcianu o boku około sześciu metrów, ukryty wśród zieleni Palermo. Powstała około 1184 roku, za czasów normańskich królów Sycylii, a jej projekt przypisuje się architektom fatimidzkim. Każdą ścianę przecinają ostrołukowe arkady ułożone w trzech warstwach, a środkowa z nich nosi charakterystyczny motyw reliefowy. Nad całością spoczywa półkulista kopuła w różowym odcieniu, podkreślonym podczas XIX-wiecznej restauracji.

Roger II, rządzący od 1130 do 1154 roku, urządził królewski park Genoardo pełen ogrodów, fontann i gajów cytrusowych. Normański dwór nazywał jego budowle sollazzi regi, czyli królewskimi rozkoszami, bo służyły wypoczynkowi z dala od miejskiego gwaru. Ta niewielka budowla służyła w nim jako miejsce odpoczynku króla i gości. Stała przy wodach zasilających sztuczne jezioro Alberira, a z większą Cubą Soprana łączył ją prawdopodobnie staw rybny. Z licznych pawilonów rozsianych po parku dotrwała do naszych czasów jako jedyna. Grube mury i nieliczne okna to przystosowanie do sycylijskich upałów, a większość okien skupiona po stronie północno-wschodniej chwyta morską bryzę.

Otoczenie zmieniało się przez wieki: jezioro osuszono, a w pobliżu stanęły szpitale z przełomu XVI i XVII wieku. Następnie kwaterowała tu kompania burgundzkich najemników, a na początku XX wieku posesja przeszła na państwo włoskie. Prace z lat osiemdziesiątych XX wieku przywróciły część pierwotnych cech z XII wieku. Wnętrze nie jest udostępnione, ale całą bryłę dobrze widać z ogrodów Villa Napoli. Styl arabsko-normański Palermo figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO, a ten mały pawilon jest jego czytelnym przykładem. Motyw z arkad powtarza się w kościele Magione, na fasadzie katedry i dzwonnicy Martorany, więc miasto mówi tu jednym językiem kamienia. Najdłużej w pamięci zostaje różowa kopuła nad zielenią, ślad czasów, gdy pawilon otaczała woda.