Brandweerkazerne

Brandweerkazerne to dawna remiza straży pożarnej w Antwerpii, wzniesiona między 1912 a 1922 rokiem. Pierwotny projekt stworzył ówczesny architekt miejski Alexis van Mechelen, po którego śmierci w 1919 roku prace kontynuował Emiel van Averbeke. Pełniła rolę głównej strażnicy dla okolic portu i łączyła praktyczne wymagania służby z ambicjami architektury początku XX wieku.

Najbardziej rzuca się w oczy wieża o wysokości około dwudziestu metrów, służąca do suszenia węży i ćwiczeń. W planach była też ozdobna iglica, która nigdy nie powstała, prawdopodobnie dlatego, że bagnisty grunt nie udźwignąłby jej ciężaru. Duży otwarty dziedziniec nawiązuje do Hanzehuis, pałacowej rezydencji, która stała tam, gdzie dziś stoi muzeum MAS. Dwa razy w tygodniu strażacy testowali tu węże. U góry okien znajdziemy otwory, w które osadzano belki podczas prac przy dachu i elewacji. Główne sale mają zamiast ścian nośnych kolumny, dzięki czemu układ ścianek działowych można było dowolnie zmieniać. Z pierwotnego wystroju wcześnie zniknęły kominki i ozdoby, przetrwały za to klatki schodowe z charakterystycznymi płytkami oraz duże otwarte przestrzenie. W kwietniu 1954 roku pożar strawił trzy z czterech sekcji dachu. Tylko południowa, niższa część ocaleiała z oryginalną drewnianą więźbą. Sekcje odbudowane w betonie pozostają od środka niewidoczne.

W 2000 roku budynek uzyskał status zabytku, potwierdzany później kilkakrotnie. Gdy remiza z czasem stała się Havenhuis, nad dziedzińcem zawisła szklana kopuła, oparta o te same otwory. Planowana przebudowa ma zamienić ją w przyjazne rodzinom mieszkania. Projektanci chcą zachować wysokie korytarze, patynę i praktyczne detale, takie jak umywalki oraz haczyki na odzież. Pod kopułą powstanie wspólna przestrzeń dla mieszkańców, a wieża, w której suszono węże, pomieści szyb windy. Przyszli mieszkańcy poznają w ten sposób przestrzenną różnorodność zaprojektowaną niegdyś dla codziennego życia strażaków.