Chapelle des Pénitents noirs

Menton'un tarihi merkezindeki Chapelle des Pénitents noirs, sokağa sert ve süsüz bir cepheyle bakar. Bu keskin sadelik tesadüf değildir, çünkü Aziz Fransis'in kurduğu düzende süs ve gösteriş hiçbir zaman yer bulamazdı. Çan kulesi ise yaklaşık 35 metreye yükselir ve bu yükseklik, yalın bir gövdenin üzerinde hemen göze çarpar.

Bina önce Kapuçin manastırı olarak yükselir: ilk taşı 1615'te Prens Honoré II Grimaldi ile Peder Laurent de Brindes koyar. Brindes o dönemde tarikatın Cenova eyaleti generali unvanını taşır. Honoré II, manastıra ulaşımı kolaylaştırmak için 1618'de bugünkü rue de Bréa'yı açtırır. Kapuçinler burayı 1793'e dek işletir, ardından Fransız Devrimi yıllarında yetkililer manastırı kapatır. Bina üst üste farklı rollere girer: 1861'den 1881'e kadar Menton'un belediye binası olur. Ardından yapı askeri kışlaya dönüşür ve şapel bir süre tuz deposu görevi görür.

1818'de şapel Kara Tövbekârlar, yani Pénitents noirs, kardeşliğinin eline geçer. Yeni sahipler 1875'te, önceden çıplak bir duvar olan cepheyi tümüyle yeniler. Aynı yıl orta nişe, Prens Florestan'ın eşi Prenses Caroline'in armağanı olan Merhamet Madonnası heykeli yerleşir. Şapeli çoğu zaman dışarıdan izlersin, iç mekân yalnızca yerel miras hizmetinin düzenlediği özel rehberli gezilerde açılır. Kardeşliğin en tanınan töreni Kutsal Cuma'da gerçekleşir: üyeler ölü İsa heykelini kent sokaklarında taşır. Meşaleler yolu aydınlatır ve orkestra, ağırbaşlı ezgilerden bazen neşeli melodilere kayan bir repertuvar çalar. Bu yürüyüş her yıl uzaklardan gelen izleyicileri toplar. Üyeler, Corpus Domini yortusunun oktavındaki salyangoz alayına katıldıkları için mangeurs de limaces yani salyangoz yiyenler lakabını taşır. Salyangoz alayı bugün yakındaki Gorbio köyünde hâlâ yürür.