Chapelle des Pénitents noirs

Chapelle des Pénitents noirs është një kishë në zemër të qendrës historike të Mentonit, në Francë. Më 1615 Princi Honoré II Grimaldi dhe ati Laurent de Brindisi vendosën gurin e parë të manastirit të kapuçinëve. Brindisi ishte kryegjenerali i kapuçinëve të provincës së Gjenovës. Më 1618 Honoré II hapi rrugën e sotme rue de Bréa, që njerëzit të afroheshin më lehtë te manastiri. Fasada që shihni është e ashpër, e zhveshur me qëllim: Shën Françesku i Asizit nuk lejonte luks në kishat e urdhrit. Kambanora ngrihet rreth 35 metra lart, një lartësi e madhe për ndërtesë kaq të thjeshtë.

Kapuçinët e mbanë vendin deri më 1793, kur autoritetet e Revolucionit francez e mbyllën manastirin. Më 1818 kapela iu dorëzua vëllazërisë së Penitentëve të Zezë, që ndërmori rikonstruksione të mëdha. Ndërtesa ndryshoi edhe përdorime: nga 1861 deri në 1881 ishte bashkia e Mentonit, pastaj kasermë ushtarake. Kapelja vetë u përdor për një kohë si depo kripe. Më 1875 vëllazëria e rindërtoi plotësisht fasadën, që deri atëherë ishte vetëm një mur i zhveshur. Në nishën qendrore vendosën statujën e Madonnës së Mëshirës, një dhuratë nga Princesha Karolina, gruaja e Princit Florestan. Ndërtesa shihet zakonisht vetëm nga jashtë, përveç gjatë vizitave të drejtuara nga shërbimi i trashëgimisë.

Vëllazëria u dallua sidomos për procesionet që organizonte. Në të Premten e Madhe anëtarët e saj mbajnë përmes qytetit figurën e Krishtit të vdekur. Facklla ndriçojnë marshimin dhe një orkestër i shoqëron me muzikë. Muzika fillon solemne dhe ndonjëherë përfundon gëzuese, ndaj ceremonia tërheq njerëz edhe nga larg. Penitentët e Zezë quhen edhe «mangeurs de limaces», pra hângrës limakësh. Ajo vjen nga «procesioni i limakëve», që zhvillohet gjatë oktavës së festës së Trupit të Krishtit. Tradita mbijeton ende në fshatin e afërt Gorbio.