Synagogue de Nice

Synagoga w Nicei stoi w samym centrum miasta, niedaleko bazyliki Notre-Dame. Budynek zaprojektował Paul Martin, wzniesiono go w 1885 roku, a poświęcono rok później. Podchodząc, zobaczysz kamienną fasadę w stylu bizantyńskim i dużą rozetę nad wejściem. Modli się w niej ortodoksyjna gmina, odprawiająca nabożeństwa według rytu aszkenazyjskiego. W Nicei działają jeszcze dwa żydowskie domy modlitwy: jeden przy rue Blacas, drugi przy rue Alexis.

Historia Żydów w Nicei sięga XIV wieku, gdy pojawiły się pierwsze wzmianki o ich obecności. Początkowo musieli nosić wyróżniający znak, w XV wieku mieszkać tylko w wyznaczonych dzielnicach i pracować w ograniczonych zawodach. W XVI i XVII wieku swobodniejsza polityka ściągnęła do miasta Żydów z Włoch i Niderlandów. Na początku XVIII wieku, pod panowaniem sardyńskim, król Wiktor Amadeusz nakazał im życie w getcie. W 1733 roku gmina uzyskała pozwolenie na dom modlitwy na trzecim piętrze budynku bractwa Pénitents Noirs, z mykwą w piwnicy. Ograniczenia złagodniały pod koniec XVIII wieku, a w połowie XIX stulecia, za króla Karola Alberta, Żydzi uzyskali pełne prawa. Tamten dom sprzedano później, by sfinansować budowę obecnej synagogi.

Podczas II wojny światowej Nicea leżała w strefie zdemilitaryzowanej między Francją Vichy a ziemiami okupowanymi przez Włochy. Schronienia szukali tu Żydzi z innych części Francji i Europy. Gdy w 1943 roku nazisci zajęli miasto, w ciągu pięciu miesięcy aresztowano i wywieziono około pięciu tysięcy Żydów. Po wojnie gmina powiększyła się do około dwudziestu tysięcy ludzi, głównie dzięki przybyszom z Afryki Północnej. Gruntowną restaurację ukończono w 1988 roku, a pięć lat później wnętrze wzbogaciły witraże ze scenami biblijnymi. W kwietniu 2004 roku świątynię wpisano na listę monument historique. Witraże wpuszczają kolorowe światło ponad sto lat po tym, jak świątynia przyjęła wiernych po raz pierwszy.