Synagogue de Nice

De Synagoge de Nice staat midden in het stadscentrum, op korte afstand van de basiliek Notre-Dame. Een stenen gevel in Byzantijnse stijl bepaalt het aanzicht, met boven de ingang een groot roosvenster. Binnen volgt een orthodoxe joodse gemeente de asjkenazische ritus. De stad telt daarnaast twee andere joodse gebedshuizen, aan de rue Blacas en aan de rue Alexis.

Paul Martin tekende het ontwerp, het gebouw verrees in 1885, en de inwijding volgde in 1886. De eerste vermeldingen van joden in de stad stammen uit de veertiende eeuw. In de zestiende en zeventiende eeuw trokken joden uit Italië en de Nederlanden naar Nice. In de achttiende eeuw verplichtte koning Victor Amédée de joden van de stad in een getto te wonen. In 1733 kreeg de gemeente toestemming voor een synagoge op de derde verdieping van een pand van de Pénitents Noirs. In de kelder lag een mikwe, het rituele bad. Later verkocht de gemeente het pand, en de opbrengst bekostigde mede de bouw van de huidige synagoge. In de Tweede Wereldoorlog lag de stad in een gedemilitariseerde zone, en joden uit Frankrijk en Europa zochten er onderdak. De nazi-bezetting van 1943 betekende het dieptepunt van die geschiedenis. Binnen vijf maanden arresteerden de bezetters ongeveer vijfduizend joden en deporteerden hen. Na de oorlog groeide de gemeenschap opnieuw, vooral door mensen die uit Noord-Afrika kwamen.

In april 2004 volgde de bescherming als monument historique. Ook de gebrandschilderde ramen, die scènes uit de Bijbel tonen, zijn veel jonger dan het gebouw zelf. Ze kregen hun plek pas in 1993, na een restauratie die in 1988 werd afgerond. Een gevel uit 1885 en ramen uit 1993 vertellen zo samen het verhaal van dit huis van gebed.