Lochheim

Lochheim to zanikła wieś średniowieczna, po niemiecku Wüstung, dziś puste miejsce na północno-zachodnim skraju gminy Sandhausen nieopodal Heidelbergu. Leży tu płaski piaszczysty grzbiet na południowym skraju stożka napływowego Neckaru, między potokami Leimbach i Landgraben. Patrząc na południe, zobaczysz rozległe wydmy lasu Pflege Schönau i rezerwatu przyrody Sandhausener Düne. Cały ten teren należy do równiny Neckaru i Renu, północnej części Niziny Górnoreńskiej.

Odnaleziona tu ceramika dowodzi, że osadnictwo sięga siódmego wieku. Pierwsza pewna wzmianka pisemna pochodzi z 1131 roku, choć możliwe, że konsekracja kościoła z 1061 roku dotyczy już tej miejscowości. Między 1196 a 1198 rokiem wieś przejął klasztor Schönau i urządził z niej grangię, czyli zakonny folwark. W 1208 roku rozebrano miejscowy kościół, co domknęło przemianę osady w klasztorną ziemię orną. Podobnych przekształceń dokonywali w regionie cystersi jeszcze w kilku przypadkach, przesiedlając dawnych mieszkańców do sąsiednich osad. Zapiski odnotowują zarządców do 1245 roku, a uprawę roli aż do piętnastego stulecia. We wczesnym i wysokim średniowieczu okolica brała udział w obróbce srebra, którego rudę wożono z Wiesloch.

Stanowisko odkryto na nowo dopiero w 1993 roku. Uczniowie gimnazjum w Sandhausen, prowadzeni przez Manfreda Löscher, zebrali podczas poszukiwań terenowych ceramikę od siódmego do piętnastego wieku. Zdjęcia lotnicze ujawniają zarysy kilku domostw, małej świątyni halowej i nizinnego zamku otoczonego kilkoma fosami pełnymi wody. Te ślady pomagają dziś odtworzyć, jak wyglądało tu życie sprzed wieków. Po zniknięciu miejscowości zostały nazwy ulic: Lochheimer Straße trwa i w Sandhausen, i w heidelberskiej dzielnicy Kirchheim.