Lochheim

Lochheim is een verlaten middeleeuws dorp, een zogenoemde Wüstung, aan de noordwestrand van Sandhausen vlak bij Heidelberg. Het ligt op een vlakke zandrug aan de zuidrand van de uitwaaierende afzettingen van de Neckar, in de Neckar-Rijnvlakte. Ten noorden stromen de Leimbach en de Landgraben, ten zuiden wachten uitgestrekte binnenduinvelden. Kijk je naar het zuiden, dan zie je die duinen: ze horen bij het bosgebied Pflege Schönau. Daarin ligt het natuurgebied Sandhausener Düne, Pflege Schönau-Galgenbuckel.

De eerste zekere schriftelijke vermelding stamt uit 1131, maar een kerkwijding uit 1061 zou mogelijk al naar hier verwijzen. Keramiek uit de zevende eeuw bewijst dat mensen hier nog veel eerder woonden. Tussen 1196 en 1198 verwierf het klooster Schönau de nederzetting en maakte er een Grangie van, een kloosterhoeve. In 1208 brak het klooster de dorpkerk af, de laatste stap in de omzetting tot kloosterlijk akkerland. De cisterciënzers zetten in de streek meerdere dorpen om tot landbouwgoederen en verhuisden de bewoners vaak naar naburige plaatsen. Rentmeesters van de abdij blijven tot 1245 vermeld, en de landbouw loopt door tot in de vijftiende eeuw. Sporen wijzen bovendien op zilververwerking in de vroege en hoge middeleeuwen, met erts uit Wiesloch.

Sinds 1993 kent men weer waar deze plek precies lag. Onder leiding van Manfred Löscher liepen leerlingen van het plaatselijke gymnasium het terrein af. Ze verzamelden keramiek uit de zevende tot en met de vijftiende eeuw. Ook de straatnamen herinneren eraan: zowel hier als in de Heidelbergse wijk Kirchheim staat een Lochheimer Straße. Vanaf de lucht tekent het dorp zich af: huisplattegronden, een kleine zaalkerk en een burcht met watergevulde grachten.