Forte Preara

Forte Preara stoi na wzgórzu na północ od zamku Montorio, na grzbiecie, który oddziela Valpantena od doliny Mizzole. Ta niewielka, poligonalna fortyfikacja powstała w latach 1859 i 1860, gdy cesarstwo austriackie umacniało Weronę. Działa z gwintowanymi lufami miały już zasięg pięciu kilometrów. Armaty sprzed lat trzydziestych i czterdziestych sięgały ledwie dwóch kilometrów. Werona dostała więc drugie pole umocnione, pierścień fortów budowany wokół miasta między 1859 a 1866 rokiem.

Na lewym brzegu Adygi fort stanowił ostatni punkt oporu i współdziałał z baterią sąsiedniego zamku. Otwarta bateria na grzbiecie krzyżowała ogień z wieżami Massimiliane na przeciwległym stoku Monte Gaina. Dwa działa z tyłu zamykały Valpantena we współpracy z Castel San Felice. Kazamaty po stronie wschodniej broniły wyjścia z doliny Mizzole. Na uzbrojeniu stały trzy odtylcowe armaty gwintowane kalibru dziewięć centymetrów i osiem gładkolufowych dział różnego kalibru. W razie wojny załoga liczyła stu dwudziestu piechurów i dwudziestu artylerzystów. Po odejściu Austriaków w 1866 roku fort służył jako skład materiałów wybuchowych, a po wyjściu wojska ucierpiały mury.

Mieszkańcy okolicznych wsi obrabiali miejscowy tuf, z którego wyrastają regularne wieloboki, przeważnie sześciokąty. Ceglane obramowania obejmują krawędzie strzelnic i otworów armatnich. Pod prawą częścią wału kryje się bomboszczelny magazyn prochu, a podziemna cysterna na dziedzińcu gromadzi deszczówkę. Na czas wojny czekało w nim czterdzieści sześć beczek prochu, po sto dwanaście kilogramów każda.