Atlantenbrunnen

Wąska Platzgasse prowadzi w tym niemieckim mieście od katedry prosto do Atlantenbrunnen, dokładnie tam, gdzie kończy się stare miasto. Fontanna zamyka średniowieczną zabudowę jak kropka na końcu zdania. Na jej kamieniu wypatrzycie atlantów: figury, które w architekturze podtrzymują belki i gzymsy. To plenerowy zakątek, w którym łatwo o zdjęcie i o chwilę ciszy.

Około roku 1900 stary mur miejski zniknął stąd i ustąpił miejsca dużym kamienicom handlowym i mieszkalnym. Miasto przekroczyło własną granicę, odbudowało się, a ten punkt został znakiem między dwoma światami. Średniowiecze jest jednak bliżej, niż mogłoby się wydawać. Niecałe sto metrów dalej, w stronę katedry, stoi Büchsenstadel z 1485 roku. Ma ponad pięćset lat i wciąż pracuje: w jego murach mieści się ośrodek młodzieżowy. Salzstadelgasse odchodzi tuż obok, a w dawnym Salzstadelu czeka Muzeum Kultury Chleba, które od stuleci podnosi chleb do rangi dziedzictwa.

Miasto ma tyle fontann, że przez śródmieście biegnie osobna trasa ich zwiedzania. Przystanek z atlantami leży na jej trasie, a potem szlak wiedzie ku Georgsbrunnen i Neptunbrunnen. Jeszcze kilka kroków dalej, w obu kierunkach, widać resztki średniowiecznych obwarowań. Wzdłuż fosy stoją przy nich Gräbenhäuschen, małe domki, jakich nie znajdziecie nigdzie indziej.