Atlantenbrunnen

Aan het einde van de Platzgasse staat de Atlantenbrunnen. Je volgt de smalle steeg met de dom in de rug, tot aan de plek waar de oude stad ophoudt. Daar zet de fontein als een punt achter de zin: hier eindigt de middeleeuwse stad. Kijk naar de figuren met een last op de schouders, net als de atlanten die in de bouwkunst balken tillen. Zo'n stop kost niets, en de steeg is een rustige fotohoek.

Het eigenlijke verhaal speelt zich rond de bron af. Rond negentienhonderd verdween de oude stadsmuur van deze plek, en daar verrezen grote gebouwen voor winkels en woningen. De stad groeide voorbij haar eigen grens en bouwde zichzelf opnieuw. Daarom sta je hier op een overgang: achter je de middeleeuwse stad, voor je de wereld van negentienhonderd. Die middeleeuwse stad ligt trouwens dichterbij dan ze lijkt. Nauwelijks honderd meter terug, nog steeds in de Platzgasse, staat de Büchsenstadel van veertienhonderdvijfentachtig. Meer dan vijfhonderd jaar na de bouw doet het pand dienst als jeugdhonk. In de Salzstadelgasse, die hier aftakt, wacht het Broodcultuurmuseum in de voormalige Salzstadel.

In beide richtingen blijven ook resten van de middeleeuwse verdediging zichtbaar. Tussen die resten staan de Gräbenhäuschen, huisjes langs de gracht die je nergens anders vindt. Bijna niemand verwacht deze curiositeit: wonen vlak tegen de verdediging aan, op de nauwste ruimte. De stad telt zoveel fonteinen dat er een echte fonteinroute door het centrum loopt. Deze bron hoort bij de haltes, voordat de route verderloopt richting Georgsbrunnen en Neptunbrunnen. Loop je een paar stappen door, dan ontmoet je de oude stadsmuur opnieuw, bewaard in fragmenten.