Forte Chievo

Forte Chievo staat aan de westkant van Verona, bij de uitvalswegen naar Pescantina en Peschiera. Het vestingwerk ontstond tussen 1850 en 1852 onder leiding van majoor Conrad Petrasch van het keizerlijk-koninklijke vestingbouwambt in Verona. Het droeg aanvankelijk de naam Werk Kaiser Franz Josef, een eerbetoon aan de jonge keizer Franz Joseph I van Oostenrijk. Samen met het naburige fort Croce Bianca sloot het de noordelijke hoek van het verschanste veld af. Van daar beheerste het de bocht van de Adige en de spoorlijn richting Bozen.

Het ontwerp volgt de zogenaamde neudeutsche school van vestingbouw: een gemengd polygonale opzet rond een symmetrische halvemaan. Een centraal reduit van één verdieping met aardedak en een twee verdiepingen hoog achterreduit vormen de kern van het geheel. Bovenop het achterste liggen artilleriestellingen, en zijn schietgaten dienden zowel geweren als kanonnen. Het voorliggende aardwerk bood open stellingen aan de vestingsartillerie. De buitenberm daalt af naar een droge gracht, bewaakt door een vrijstaande Carnot-muur. Op de twee afgeronde hoeken steken gekazemateerde caponnières de gracht in, elk met kanonnen en geweergaten. De contrescarpe is alleen daar van metselwerk voorzien. Tot de oorspronkelijke bewapening hoorden twee getrokken 90-millimeter achterlaadkanonnen en negentien gladloopskanonnen. Drie bomvrije kruitmagazijnen boden samen plaats aan 56.000 kilo buskruit. Voor oorlogstijd waren 310 infanteristen en 50 artilleristen voorzien, uitbreidbaar tot 380 man. Binnenin verbinden goed geventileerde gangen slaapzalen, keukens, bureaus, werkplaatsen, opslagruimten en zelfs stallen met elkaar. Hoewel het al vóór de oorlog van 1859 stond, werd het daarna het eerste element van een externe verdedigingslinie.

Het onderhoud van het fort berust bij plaatselijke verenigingen. De muren zijn opgetrokken in tufsteen, gelegd volgens een polygonale techniek. Aan de achterzijde openen twee neoklassieke portalen met stenen architraven en rusticawerk de toegang, elk oorspronkelijk met een eigen ophaalbrug. Verdere portalen met ophaalbruggen konden het centrale gebouw isoleren, zodat de bezetting er een laatste stand kon houden.