Sæterhytten

Sæterhytten stoi na wzgórzu Dronningberget, w publicznym parku przy Bygdøy Kongsgård w Oslo. Budynek utrzymano w wczesnym stylu szwajcarskim, a z jego okien zobaczysz Frognerkilen i Ekebergåsen. Dziś domek gości prywatne przyjęcia, ale karierę zaczął gdzie indziej: na wodzie.

Między 1851 a 1862 rokiem budowla była królewskim domkiem kąpielowym, pływającym na barce zakotwiczonej przy plaży Oscarshall. Powstała w tym samym czasie co pałac letni Oscarshall, dzieło Petera Høiera Holtermanna. Świdry okrętowe podgryzały barkę, więc utrzymanie kosztowało krocie. W 1862 roku domek przeniesiono na wzgórze, prawdopodobnie na życzenie królowej Luizy. Przenosiny odpowiadały modzie ogrodowej epoki i zwyczajowi z 1838 roku, gdy król Karol Jan zezwolił na tymczasowy pawilon z napojami. W 1866 roku wzniesiono obok pawilon muzyczny, a domek zaczął działać jako kawiarnia sprzedająca nabiał i lekkie alkohole. W 1881 roku dobudowano piwnicę i kuchnię na północnym krańcu, żeby prowadzić restaurację. Płócienny namiot, który pełnił rolę jadalni, pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku zastąpiła szklana weranda, stojąca do dziś. Do drugiej wojny światowej było to ulubione miejsce wycieczek, potem popularność przygasła wraz z ruchem samochodowym i zaniedbaniem.

Renowację ukończono w maju 2011 roku: była darem norweskiego rządu dla pary królewskiej na siedemdziesiąte urodziny. Domek odzyskał wówczas dziewiętnastowieczny wygląd, a parku przywrócono krajobrazowy charakter tamtej epoki. Od maja do października to miejsce przyjmuje od dwudziestu do czterdziestu gości na bierzmowania, urodziny i letnie spotkania. Podgrzewana podłoga łagodzi chłodne wiosenne i jesienne wieczory, a za główną salą mieści się mały pokój z kominkiem na bufety. W pogodne dni czekają ławki i stoliki w zieleni, a przed budynkiem stoi ośmiokątny pawilon na muzykę i tańce. Na otwarcie w 1862 roku zjawiły się trzy damy o imieniu Luiza: królowa, jej matka z Holandii i jej córka, późniejsza królowa Danii. Na pamiątkę tego dnia w szczycie domu widnieje monogram z trzech liter L, a poemat na otwarcie napisał Henrik Ibsen.