Palazzo della Gran Guardia

Aan de Piazza Bra, het grootste plein van Verona, staat het Palazzo della Gran Guardia. Het grote bouwwerk vormt een bewust evenwicht met de Arena di Verona, het Romeinse amfitheater op wandelafstand. Over de volledige begane grond loopt een loggia van 86 meter, met dertien bogen op robuuste, rusticerende pijlers. Daarboven telt de gevel vijftien grote ramen tussen telkens twee zuilen. De vijf middelste zijn rondboogvensters en het grootst.

In 1609 vraagt Giovanni Mocenigo, dan kapitein van Verona, de doge van Venetië toestemming voor een overdekte verzamelplaats voor zijn troepen. De bestaande stadsmuur moet daarbij één zijde vormen, wat tijd en geld spaart. In 1614 raakt het geld op, en een verzoek om tienduizend dukaten uit de belastingen te mogen houden wordt in 1639 afgewezen. Bijna twee eeuwen blijft het gebouw daarna onvoltooid staan. Pas in 1808 komt het eigendom in handen van de stad Verona, die het binnen drie jaar als stadhuis moet voltooien. De ingenieur Giuseppe Barbieri krijgt de leiding, maar pas in juni 1819, onder inmiddels Oostenrijkse heerschappij, begint de bouw opnieuw. Barbieri voltooit de hoofdverdieping, versterkt de gevel en laat een monumentale trap naar de bovenruimtes aanleggen. Tijdens de Eerste Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog van 1848 nemen Oostenrijkse troepen het pand in. Na hun vertrek loopt het snel af: oplevering en betaling volgen in mei 1853. Lang houdt men Michele Sanmicheli voor de ontwerper, hoewel hij ruim vóór de bouw stierf. Inmiddels geldt Domenico Curtoni als ontwerper, die de stijl van Sanmicheli leerde via zijn neef Bernardino Brugnoli.

Oorspronkelijk opgetrokken voor het leger, huisvest het paleis nu tentoonstellingen, congressen en evenementen. Het is volledig toegankelijk voor bezoekers met een beperking, en rond het paleis liggen cafés, restaurants en winkels. Wie goed kijkt naar de stenen van de loggia, ziet materiaal dat rechtstreeks uit de Arena komt.