Ubiermonument

Het Ubiermonument is een bewaard gebleven Romeins bouwwerk in Köln, een directe schakel tussen de stad van vandaag en haar allereerste hoofdstukken. Het verhaal begint bij de Ubii, een Germaanse stam die oorspronkelijk aan de rechteroever van de Rijn leefde. Rond 20 of 19 voor Christus verplaatste veldheer Marcus Vipsanius Agrippa hen naar de linkeroever, recht in de Romeinse invloedssfeer. Juist die verhuizing legde de kiem voor de latere stad.

Aanvankelijk leefden de Ubii verspreid in kleine dorpen. Pas na de veldtochten van Drusus, tussen 12 en 8 voor Christus, ontstond hun hoofdnederzetting, het oppidum Ubiorum. De Romeinen kozen daarvoor een heuvel die veilig boven het hoogwater lag, naast een inmiddels verdwenen eiland in de Rijn. Kort na de stichting verrezen in de jonge stad de Ara Ubiorum, bestemd als religieus middelpunt van een provincie over de Rijn. Tussen 9 en ongeveer 30 lag even verderop een legerkamp voor twee legioenen, van 13 tot 16 zelfs het hoofdkwartier van Germanicus. Het keerpunt kwam in het jaar 50, toen Agrippina de Jongere, hier geboren, keizer Claudius overhaalde de nederzetting tot kolonie te verheffen. Onder de naam Colonia Claudia Ara Agrippinensium kreeg de stad volledige Romeinse rechten. Daarna groeide ze door tot een van de belangrijkste steden van het rijk ten noorden van de Alpen. Tussen 70 en 90 kreeg de stad een muur van acht meter hoog en tweeënhalf meter dik. Binnen die ommuring, goed voor zo'n 96 hectare, woonden in de tweede en derde eeuw ongeveer twintigduizend mensen. Uiteindelijk werd de kolonie, onder keizer Domitian, hoofdstad van de provincie Germania Inferior.

Uit die Romeinse naam is in de loop van de eeuwen het huidige Köln voortgekomen. Ook wie met de rolstoel komt, kan de plek goed bezoeken. Vandaag vind je de belangrijkste grafstenen en grafgiften van de Romeinse begraafplaatsen in het Römisch-Germanisches Museum. Een verhaal dat blijft hangen: in het jaar 9 diende aan het altaar de Germaanse priester Segimundus, uit de familie van Arminius.