John Lawrence

Loop je door Westminster, dan passeer je talloze standbeelden van negentiende-eeuwse staatslieden, en tussen die monumenten staat het beeld voor John Laird Mair Lawrence, de eerste Baron Lawrence. Hij werd in 1811 geboren in Richmond in Yorkshire en stierf in 1879 in Londen. Zijn naam leeft vooral voort door de vijf jaar dat hij van 1864 tot 1869 als onderkoning en gouverneur-generaal over Brits-Indië heerste.

Zijn loopbaan in Azië begon rond 1829, toen hij in Delhi als magistraat en belastinginner aan het werk ging. Na de Eerste Sikh-oorlog werd hij commissaris van het geannexeerde district Jullundur: daar stichte hij rechtbanken en politieposten, bedwong hij de bergvorsten en trad hij op tegen de sati, de zelfverbranding van weduwen, en tegen de moord op meisjes. In het Punjab Board of Administration schafte hij de interne tolheffingen af, voerde hij een uniforme munteenheid en posterijen in en dreef hij de aanleg van wegen en kanalen aan. Zijn strenge financieel beheer bracht hem zelfs in conflict met zijn broer Henry, die eveneens koloniaal bestuurder was. Tijdens de Indiase opstand van 1857 beperkte hij de sepoybataljons tot het Punjab en onderhandelde hij een verdrag met de Afghaanse heerser Dost Mohammad Khan. Voor die diensten ontving hij de titels baronet en Knight Grand Cross of the Bath.

Na zijn terugkeer in 1869 werd hij verheven tot Baron Lawrence of the Punjab and of Grateley. Zijn werk voor Londen begon pas na de Indiase jaren: van 15 december 1870 tot 10 december 1873 zat hij als eerste voorzitter het London School Board voor, namens Chelsea. Van Delhi tot Chelsea: dit beeld houdt beide loopbanen in één figuur vast.