Chapelle Saint-Jean

Aan de rand van Antibes, tussen de oude stad en de heuvels van de Provence, staat de Chapelle Saint-Jean, een van de oudste kapellen van de stad en de wijde omgeving. Het huidige gebouw stamt uit de zeventiende eeuw, maar op deze plek stond al veel eerder iets: het achthoekige gedeelte achter het altaar wijst op een merovingisch doopvont uit de zesde eeuw, met dezelfde vorm als het bekende baptisterium van Fréjus. Oorspronkelijk hoorde de kapelle bij de abdij van Lérins, die destijds meer dan vijftig kerken en kapellen in het achterland bezat, en eeuwenlang verzorgde de broederschap van Johannes de Doper hier haar diensten.

Het gebouw zelf vertelt zijn geschiedenis in steen. Het schip loopt noord-zuid en bestaat uit drie identieke traveeën met dubbele bogen en kruisgewelven, terwijl de muren bewust gesloten zijn met alleen kleine openingen aan de west- en oostzijde, zoals dat in de Provence hoorde om de hitte buiten te houden. De portaalhal kwam er in de achttiende eeuw bij, de vierkante toren draagt een koepeltje met glazuurtegels en een klokkenstel, en aan weerszijden van het koor liggen grafkelders. Sinds 1989 staat de kapelle als historisch monument op de lijst.

Wat deze plek bijzonder maakt, is dat hij nooit leeg is komen te staan. Nadat Henri Guide het gebouw in 1796, na de Franse Revolutie, terugkocht, is het in de familie gebleven: vandaag zijn ruim elfhonderd nakomelingen mede-eigenaar en vinden hier nog steeds doop-en, huwelijken en diensten plaats, vooral rond Sint-Jansdag en Allerheiligen. Het beeld van de heilige Rochus boven de ingang herinnert eraan dat Antibes de pest meermalen ontweek, en dat de kapelle die bescherming moest waarborgen.