Ponte Scaligero

W Veronie, tuż przy zamku Castelvecchio, przerzuca się przez Adygę Ponte Scaligero, ufortyfikowany most z XIV wieku. Górne partie wymurowano z czerwonej cegły typowej dla czasów Scaligerów, dolne zaś z białego marmuru. Trzy łuki maleją wraz z odległością od zamku, a najszerszy z nich mierzy blisko pięćdziesiąt metrów. W czasach budowy była to największa rozpiętość mostowa na świecie. Przejście na obu krańcach strzegą pięciokątne wieże, a koronę wieńczą krenelaże ghibelińskie z jaskółczymi ogonami.

Most wzniesiono w połowie XIV wieku, najpewniej między 1354 a 1356 rokiem, za rządów Cangrande II della Scala. Powód był czysto praktyczny: władca potrzebował bezpiecznej drogi ucieczki z zamku, gdyby weroneńscy mieszczanie się zbuntowali. Most łączy się z warownią bezpośrednio, a pierwotnie wstęp prowadził wyłącznie z dziedzińca. Funkcję wojskową most zachował przez stulecia, także w okresie austriackim. Dopiero po 1870 roku zwykli mieszkańcy zaczęli nim przekraczać rzekę, gdy otwarto nowy łuk przy wieży zegarowej. Całość liczy około stu dwudziestu metrów, a większy z dwóch filarów mierzy dwanaście na dziewiętnaście metrów. Legenda głosi, że budowniczy Guglielmo Bevilacqua stawił się na inaugurację w siodle, gotów do ucieczki, gdyby konstrukcja runęła.

24 kwietnia 1945 roku cofające się oddziały niemieckie wysadziły most w powietrze, razem z sąsiednim Ponte Pietra. Odbudowa pod kierunkiem architekta Libera Cecchiniego trwała od 1949 do 1951 roku. Z dna rzeki wyłowiono tyle oryginalnej cegły i kamienia, ile się dało, i wróciły one do murów. Lewa wieża, zburzona jeszcze przez Francuzów pod koniec XVIII wieku, wówczas nie wróciła do dawnej postaci. Wejście na most jest możliwe także dla osób na wózkach. Przy niskim stanie wody w murach dostrzeżesz rzymskie kapitele korynckie, a nawet kamień nagrobny przy wejściu od strony dawnego austriackiego arsenału.