Kong Haakon VII

Na otwartym placu w Oslo stoi odlany w brązie król Haakon VII. Posąg ma około 4,5 metra wysokości i wspiera się na granitowym cokole szerokim w najszerszym punkcie na ponad 2 metry. Wysoka, szczupła sylwetka pochyla się lekko do przodu, a spojrzenie zmierza w stronę twierdzy Akershus. Prawa dłoń trzyma przy piersi czapkę mundurową, a płaszcz za plecami układa się tak, jakby hulał silny wiatr.

Oslo ogłosiło w 1957 roku ogólnokrajowy konkurs rzeźbiarski, z okazji osiemdziesiątych piątych urodzin monarchy. Wpłynęły 53 projekty, a zwyciężył młody wówczas Nils Aas, rzeźbiarz z Inderøy, dla którego była to pierwsza duża realizacja. Odsłonięcie odbyło się dopiero w 1972 roku, dokładnie w setną rocznicę jego urodzin. W pierwotnym projekcie stalowy krąg miał stać za królem i nad nim, dwukrotnie wyższy od samej figury. Gdy postać stanęła na obecnym przestronnym placu, krąg uznano za zbędny, a sylwetkę wysmuklono i wyprostowano. Dziś pomnik uchodzi za centralne dzieło norweskiej rzeźby z okresu po drugiej wojnie światowej. Krytycy zestawiają go ze studiami Giacomettiego i z portretem Strawińskiego dłuta Marino Mariniego.

Pochylenie wzięło się z wizyty w obcym atelier, gdzie Aas ujrzał długi, skośny pręt i docenił piękno ukośnej linii. Taką pozę z powiewającym płaszczem niektórzy odczytują jako symbol wytrwałości monarchy z czasów drugiej wojny światowej. Przyjrzyj się samej czapce: trzymana jest wbrew przepisom mundurowym, o których Aas, jak przyznawał, nie miał pojęcia. Sam rzeźbiarz twierdził, że nawet znając te zasady, niczego by nie zmienił.