Temple antoiniste

Temple antoiniste stoi w nicejskiej dzielnicy Saint Maurice, pomiędzy robotniczym Ray a Pasteur. Gdy go wznoszono, dookoła ciągnęły się grządki warzyw i sady owocowe. Sama bryła łączy neoromańskie formy z neogotyckimi detalami. Konsekracja miała miejsce 15 października 1931 roku, a dokonała jej Mère, czyli Matka. W tym samym roku była to już trzecia świątynia, którą poświęciła.

Wszystko zaczęło się w Belgii na początku dwudziestego wieku. Louis Antoine, górnik urodzony w 1846 roku, najpierw skłaniał się ku katolicyzmowi, a potem ku spirityzmowi. Jako medium zasłynął z uzdrawiania i wkrótce ściągały do niego tłumy. Żeby ich pomieścić, wzniósł w końcu dużą salę. Wspólnota zwała go odtąd Le Père, czyli Ojcem. Po problemach z prawem zniszczył wczesne pisma i sformułował nową naukę, opartą na wierze, bezinteresowności i pomocy bliźniemu. Belgijski rząd uznał ruch w 1922 roku za organizację użyteczności publicznej o charakterze religijnym. Na południowy wschód Francji sprowadziła antoinizm Juliette Vittart, członkini nicejskiego towarzystwa nauk psychicznych. Razem z siostrą prowadziła też pensjonat w Monako.

Ta doktryna jest bliższa filozofii niż religii o sztywnych regułach. Uczy doskonalenia siebie, równości płci, solidarności, reinkarnacji i przekonania, że materia to tylko pozór. Nikt tu nie namawia do nawrócenia ani nie zbiera datków, a wszystko załatwia modlitwa. Przy tablicy czytania odczytuje się na głos nauki Le Père. Sesje uzdrawiania noszą nazwę opération au nom du père. Każdego, kto przychodzi z cierpieniem, przyjmuje się tu bez rozróżnienia. W tympanonie nad wejściem do dziś widać datę konsekracji z 1931 roku.