Temple antoiniste

In de wijk Saint Maurice, tussen de volksbuurt Ray en Pasteur, staat de Temple antoiniste van Nice. Buiten zie je meteen de mengeling van neoromaanse en neogotische stijl. Bij de bouw lagen er rondom nog moestuinen en boomgaarden. De tempel hoort bij het antoinisme, een geestelijke beweging die begin twintigste eeuw in België ontstond.

Aan de basis van die beweging staat Louis Antoine, een mijnwerker geboren in 1846. Eerst trok het katholicisme hem aan, daarna vond hij als medium zijn roeping in het spiritisme. Zijn kring 'Les Vignerons du Seigneur' trok mensen die om genezing kwamen. De toeloop groeide zo sterk dat hij een grote zaal voor hen liet bouwen. Binnen de groep noemden ze hem 'Le Père', de Vader. Na juridische problemen vernietigde hij zijn vroege geschriften en legde hij de grondslag voor een nieuwe leer. In 1922 erkende de Belgische overheid de beweging als instelling van openbaar nut met religieus karakter. Naar het zuidoosten van Frankrijk kwam de leer via Juliette Vittart. Zij hoorde in Nice bij de Society for Psychic Sciences en hield met haar zus een pension in Monaco.

De leer geldt eerder als levensbeschouwing dan als strenge religie. Troost en genezing door gebed staan voorop, en bekeren hoort er niet bij. Materie is volgens de leer slechts schijn, en iedereen vordert in eigen tempo. Ook de wedergeboorte hoort in dat wereldbeeld thuis. De deur staat open voor iedereen die lijdt, en de kleine gemeenschap verwelkomt zonder te werven. Binnenin staat een leestafel waar men de leringen van 'Le Père' voorleest. En boven de ingang lees je op het timpaan de inwijdingsdatum: 15 oktober 1931. In dat jaar wijdde de 'Mère', de Moeder, hier haar derde tempel na twee andere in België.