St. Elisabeth-Kirche

Przy Invalidenstraße w Berlinie-Mitte stoi St. Elisabeth-Kirche, największa z czterech przedmiejskich świątyń, które w latach trzydziestych XIX wieku zaprojektował Karl Friedrich Schinkel. Rosnące przedmieścia stolicy potrzebowały wtedy nowych kościołów, więc król Fryderyk Wilhelm III zlecił mu projektowanie prostych i tanich budowli bez wież. Budowa trwała od 1832 do 1834 roku, a 28 czerwca 1835 poświęcono kościół w obecności następczyni tronu Elżbiety. Na nabożeństwa projekt przewidywał miejsce dla 1200 osób.

Budynek jest jednonawowy, dwukondygnacyjny i otynkowany, mierzy 28 na 18 metrów, a jego forma nawiązuje do antycznej Grecji. Portyk od strony ulicy podpierają sześć doryckich kolumn, a nad nimi widnieje napis „Des Herrn Wort bleibt in Ewigkeit”. Boczne ściany przecinają dwa rzędy prostokątnych okien, a cofniętą absydę flankują półkoliste przybudówki: zakrystia i kaplica chrzcielna z 1860 roku. Choć nie ma widocznej wieży, pod koniec XIX wieku świątynia otrzymała trzy dzwony ze staliwa. W marcu 1945 roku kościół spłonął po trafieniach bombami zapalającymi. Ogień pochłonął dwupiętrową drewnianą emporę, organy i kasetonowy strop. Przez dziesięciolecia pozostawał ruiną, choć krążyły plany uproszczonej rekonstrukcji. Po zjednoczeniu miasta ruszyła odbudowa: trwała od 1990 do 2001 roku i objęła też park.

Po pracach konserwatorskich świątynia nie wróciła do funkcji sakralnej. Sophiengemeinde we współpracy z senacką administracją kultury organizuje tu koncerty muzyki dawnej i współczesnej, teatr, wystawy i projekty eksperymentalne. Wnętrze jest dostępne także dla osób poruszających się na wózkach. Otaczający go park również jest zabytkiem i pozostaje spokojnym miejscem odpoczynku.