Porta di Campofiore

Porta di Campofiore jest bramą osadzoną w murach obronnych Werony, w ich magistralnym odcinku na lewym brzegu Adygi. Flankują ją dwa bastiony: Bastione delle Maddalene z 1527 roku i Bastione di Campo Marzo z 1565 roku. Campo Marzo wzniesiono na starszym murze skaligerskim z końca XIII wieku. Jego plan ma postać asymetrycznego pięciokąta z zaokrąglonym występem. Występ, zwany orecchione, miał zasłaniać obrońców przed ogniem artylerii. Wejście osłaniały stanowiska strzeleckie i specjalna fosa o nazwie fosso diamante, która miała łapać odłamki i utrzymywać przejścia wolne.

Republika Wenecka wzmocniła w XVI wieku starsze fortyfikacje i dobudowała oba bastiony, gdy proch zmienił zasady wojny. Pierwszy powstał według planów Francesca Marii della Rovere i Piera Francesca da Viterbo, a drugi według projektu weroneńskiego inżyniera Francesca Malacredy. Sama brama jest jednak od nich znacznie młodsza. Powstała w 1865 roku, gdy Werona należała już do Austrii. Powód był praktyczny: brama miała połączyć koleją nowy wojskowy magazyn Santa Marta, zwany proviandą, z dworcem Porta Vescovo. Projekt sporządził Anton Naredi Reiner, który pracował też przy budowie dworca. Pociągi z ziarnem wjeżdżały bramą, przekraczały mostem fosę i docierały prosto między dwa silosy magazynu.

Od strony pól brama łączy bloki tufu z cegłą. Surowy tuf buduje cokół i środkową część, a nad wielkim łukiem portalu biegnie poziome belkowanie. Motywy klasycystyczne nawiązują do Michelego Sanmicheliego, architekta znanego z prac przy weroneńskich fortyfikacjach. Po obu stronach wejścia zobaczysz tarcze zawieszone na wstęgach. Kiedyś centralną attykę zdobił herb z podwójnym orłem, który później usunięto. Od bramy przez starą fosę biegnie ścieżka dla pieszych i rowerzystów, po której dojdziesz do innych części miasta.