watertoren Utrecht Lauwerhof

Wieża ciśnień przy Lauwerhof w Utrechcie powstała w 1895 roku jako pierwsza tego typu budowla w mieście. Zobaczysz ją w samym centrum: stanęła na podwórzu ówczesnego dyrektora wodociągów P.E. Rijka. Mierzy 39 metrów, a neorenesansowy projekt sporządził Lucas Christiaan Dumont, architekt przedsiębiorstwa Utrechtsche Waterleiding Maatschappij.

Bezpośrednią przyczyną budowy były epidemie cholery, bo kanały miasta służyły jednocześnie jako źródło wody pitnej i odbiornik ścieków. Po kolejnych falach zachorowań Utrecht powołał w 1855 roku pierwszą w Holandii komisję zdrowia. Sieć wodociągowa ruszyła dopiero w 1883 roku, a wodę sprowadzano z Soestduinen, piętnaście kilometrów dalej. Parowa pompownia i pięćdziesięciometrowa różnica poziomów podtrzymywały cały układ. Problemem stawało się ciśnienie, gdy w sieci przybywało odbiorców. Zbiornik na wysokości 30 metrów mieści 1500 metrów sześciennych wody i pozostaje największym tego typu w kraju. Konstrukcję wykonała niemiecka firma F.A. Neumann w systemie Intze IM. Inwestycja kosztowała 46 800 guldenów, a wykonawcą był Dessing z Goudy. Dwa lata później UWM postawił drugą wieżę przy Riouwstraat, a przez następne dekady dochodziły kolejne: Heuveloord, Amsterdamsestraatweg i Neckardreef.

Do 1983 roku wieża służyła wodociągom, a jej zbiornik działał potem jako rezerwa do 2010 roku. Przez ponad ćwierć wieku mieściło się tu Waterleidingmuseum, poświęcone dziejom, teraźniejszości i przyszłości wody pitnej w kraju. Po zamknięciu placówki zbiory trafiły do Nederlands Watermuseum w Arnhem. W 2016 roku Vitens sprzedała budynek firmie Caron, która urządziła w nim trzy apartamenty studyjne, zachowując wiele oryginalnych elementów. Parter pełni dziś rolę miejsca spotkań i szkoleń. Status rijksmonumentu, krajowego zabytku, potwierdza znaczenie budowli dla rozwoju miasta.