Spitzberg - Ödenburg

Na stromych południowych zboczach Spitzbergu, wznoszących się nad okolicą w Niemczech, wciąż widać linie dawnych winnic: tarasy i kamienne mury, którymi ludzie od średniowiecza podzielali stok, aby uprawiać winorośl. Gdy winiarstwo wygasło, natura powoli odzyskała swoje prawa. Tam, gdzie kiedyś rosły rzędy krzewów, dziś rozciągają się półsuche łąki pełne ciepłolubnych, rzadkich gatunków, a między krzewami przebijają się dzikie irysy, czosnek niedźwiedzi i zdziczałe winorośle, które uciekły z dawnych winnic.

Wyżej, wśród gęstej zieleni, kryje się ostatni ślad po zamku Ödenburg: porośnięty krzakami wzgórze skalne z pamiątkowym kamieniem, ledwo widoczne przez drzewa. Ta średniowieczna forteca, oznaczająca granicę między dawnymi terytoriami, została porzucona już na początku XIV wieku i wchłonięta przez las. Na skraju łąk rosną stare drzewa owocowe, pozostałość dawnych sadów, które do dziś pełnią rolę siedliska dla zagrożonych zwierząt i roślin.

Każdy szlak prowadzi tutaj przez warstwy historii: od ciężkiej pracy w winnicy, przez czasy granicznej warowni, aż po dzisiejszą mozaikę łąk, zarośli i lasu. Warto iść powoli i patrzeć uważnie, bo to miejsce żyje swoimi śladami, a fioletowy błysk irysa w trawie potrafi powiedzieć o nim więcej niż niejeden kamień.