Chapelle de la Miséricorde

W gęstej zabudowie nicejskiej starówki łatwo minąć Chapelle de la Miséricorde, bo jej żółta fasada wtapia się w barwy sąsiednich kamienic. Budowę zlecił zakon teatynów, a trwała ona od 1747 do 1770 roku na miejscu dawnych magazynów soli króla Sardynii. Autorem projektu był Bernardo Antonio Vittone z Turinu, który przeniósł do Nicei piemontski barok z całą jego skłonnością do krzywizn.

Działka okazała się ciasna, więc kościół wyrósł pod konwentem, a granicę obu kondygnacji zaznaczają okrągłe okna, tak zwane oculi. Wnętrze żyje zakręconymi liniami, złotem i obfitą sztukaterią. Nawa ma rzut elipsy, a cztery kaplice boczne powtarzają ten sam owalny kształt. Na kopuli fresk na lazurowym tle stwarza złudzenie otwartej przestrzeni, jakby ktoś stanął w świątyni bez dachu. W 1980 roku sąsiedni parking podziemny spowodował pęknięcia ścian i naraził konstrukcję na niebezpieczeństwo. Prace z lat 2002 i 2003 ustabilizowały mury za pomocą mikropali. W 2009 roku przyszła kolej na elewacje, dachy, żeliwne rzeźby, malowidła trompe-l'oeil i stolarkę okienną.

W zakrystii widać dwa wczesne wizerunki Matki Bożej Miłosierdzia: jeden pędzla J. Mirhaleta, drugi przypisywany Louisowi Bréa. Z tego wczesnego okresu pochodzi mszał z 1442 roku, który biblioteka Romain-Gary przechowuje jako jedyny znany egzemplarz swej epoki w diecezji nicejskiej. Od 30 maja 1921 roku kaplica figuruje jako monument historique. Naprzeciwko prowadzą w górę schody przy Cours Saleya, skąd widać całą bryłę i jej miejsce wśród dachów starówki.