Blågårds Plads

Blågårds Plads to publiczny plac w kopenhaskiej dzielnicy Nørrebro. Szeroka aleja obsadzona starymi drzewami biegnie wokół niego, a środek zajmuje duża przestrzeń obniżona poniżej poziomu chodnika. Nazwa oznacza „niebieski dwór” i pochodzi od domu wzniesionego tu w 1706 roku przez księcia Karola, którego dach pokrywały niebieskie glazurowane dachówki.

Królewska rezydencja często zmieniała właścicieli i przeznaczenie: w 1780 roku zamieniono ją w fabrykę odzieży, a jedenaście lat później w seminarium nauczycielskie. Podczas angielskiego bombardowania Kopenhagi w 1807 roku działał tu szpital, a od 1828 roku mieścił się pierwszy teatr Nørrebro. Budynek spłonął w 1833 roku, a wraz z rozrostem Kopenhagi dzielnica gęsto się zabudowała. Na początku XX wieku uchodziła za jeden z najbiedniejszych rejonów robotniczych w mieście. Obecny układ powstał około 1912 roku, kiedy wyburzono cały kwartał kamienic handlowych, aby zrobić miejsce na otwarty skwer.

Wzdłuż muru oporowego obniżenia i na narożnikach stoją dwadzieścia dwie granitowe rzeźby w naturalnej wielkości. Przedstawiają pracujących ludzi, a każdy dorosły ma przy sobie dziecko: widzisz tu bednarza, cieślę, kowala, rzeźnika walczącego z baranem i akordeonistę. Dzieci wspinają się po dorosłych, a wyraźny kontakt widać tylko w dwóch scenach: jedna kobieta pokazuje dziecku rybę, druga karmi je piersią. W rogach, przy dużych zaokrąglonych głazach, inne dzieci szaleją samotnie i znacznie żywiej. Przy podwójnych schodach kościoła, cofniętego i nieco wyniesionego ponad plac, jedna grupa bawi się z królikami, druga z małymi sowami. Wszystkie postacie pogrążone są we własnym zajęciu i żadna nie patrzy w twoją stronę. Blågårdsgade, uliczka prowadząca na skwer, jest pełna wegetariańskich kawiarni, winiarni i małych sklepów. Latem w niedziele odbywa się tu targ staroci, na którym mieszkańcy sprzedają wszystko, od ubrań vintage po książki i części rowerowe.