Plaça del Rei

Plaça del Rei to średniowieczny plac z XIV wieku, położony w samym sercu barcelońskiej Dzielnicy Gotyckiej. Otaczają go pałace, kaplica i wieża, które razem składają się w niemal pełny obraz średniowiecznej Barcelony. Na tym zamkniętym zakątku panuje spokój, a w kamieniu obok gotyku dostrzegasz romanizm i renesans.

Główną budowlą jest Palau Reial Major, rezydencja hrabiów Barcelony od XIII do początku XV wieku. Historia pałacu sięga XI stulecia, ale dzisiejszy wygląd pochodzi głównie z przebudów z XIII wieku. U jego podstaw ocalały westgotyckie i romańskie detale. Wewnątrz czeka Saló del Tinell, przestronna sala z półkolistymi arkadami, uznawana za najbardziej reprezentacyjne wnętrze. Wnętrze służy wystawom czasowym MUHBA, Muzeum Historii Miasta Barcelona. Bok pałacu przylega do dawnego muru rzymskiego, a na nim w XIV wieku stanęła kaplica Santa Àgata. Jej ośmioboczna dzwonnica przybiera formę korony, a ołtarz Jaume Huguet uchodzi za znany przykład katalońskiego gotyku. Naprzeciwko wznosi się Palau del Lloctinent z XVI wieku, z renesansowym dziedzińcem i Archiwum Korony Aragońskiej w środku. Plac zamyka Casa Padellàs, pałac z XV i XVI wieku, przeniesiony w 1931 roku kamień po kamieniu z innej ulicy. Przy tej przeprowadzce odkryto rzymskie ruiny, a od 1943 roku budynek jest siedzibą MUHBA. W podziemiach chodzisz po szklanych podłogach nad wykopaliskami antycznej Barcino. Widzisz mury, ulice, warsztaty, a nawet pralnię z II wieku naszej ery. Osobna część ekspozycji opowiada o produkcji wina w czasach rzymskich. Trasa muzeum prowadzi przez dwa tysiące lat, od czasów rzymskich po średniowiecze, i obejmuje Saló del Tinell z kaplicą Santa Àgata.

Ponad placem góruje Mirador del Rei Martí, piętnastowieczna wieża strażnicza, z której doglądano miasta. W jednym z rogów stoi współczesna rzeźba Topos V Eduardo Chillidy. Miejscowi chętnie opowiadają, że właśnie tu Ferdynand i Izabela przyjęli Kolumba po pierwszej wyprawie do Ameryki. Niektórzy historycy sądzą, że para czekała wtedy raczej w letniej rezydencji, ale opowieść wciąż żyje.