Palau Moxó

Palau Moxó to barokowy pałac w Barcelonie, wzniesiony w XVIII wieku dla rodu Moxó, baronów Montcortès i późniejszych markizów Sant Mori. Wcześniej stała tu posesja Castelló, którą małżeństwo z połowy XVII wieku połączyło z rodem Graell. Po śmierci Narcísa de Graell jego syn zlecił przebudowę siedziby, a poprowadził ją mistrz budowlany Francesc Mestres i Guitart. Francesc zmarł bezpotomnie, a dobra przeszły na jego siostrę Josepę, żonę Francesca Bonaventury de Moxó. Z pokolenia na pokolenie pałac pozostawał w rękach Moxó i przez niemal trzy stulecia gościł przyjęcia barcelońskich elit.

Wejście prowadzi przez wielki kamienny portal i podwójny westybul na otwarty dziedziniec. Pomieszczenia grupują się wokół niego, a w dawnych stajniach z ceglanymi sklepieniami tkwi zamurowany łuk, być może pozostałość starszego pałacu Caçador. Wielkie schody, osłonięte sklepieniami opartymi na toskańskich kolumnach, uchodzą za wzorowy przykład krytych schodów barokowych w Barcelonie. Wiodą one na plantę noble, główną kondygnację, gdzie galeria półkolistych arkad okala dziedziniec z trzech stron. Największa sala, Sant Mori, nosi na suficie alegorie zodiaku, sztuk i pór roku, a pod nim lśni kryształowy żyrandol Baccarat. Bibliotekę urządzono w XIX wieku w dawnym pomieszczeniu kuchni. Na jej białym marmurowym kominku widnieje herb rodu, a obok wisi obraz św. Ignacego Loyoli i godło Nawarry. Sąsiednia sala Montcortès wychodzi oknami i balkonami na plac, a ściany i strop zdobią motywy kwiatowe ze złotymi listwami.

Pod koniec XIX wieku dom odziedziczyła Mercè de Sentmenat i Patiño, późniejsza markiza Sant Mori. Ostatnia z rodu, Agnès de Moxó, mieszkała w prywatnych komnatach aż do sprzedaży w 2017 roku. Nowy właściciel, Eduardo Rallón, przeznaczył wnętrza na luksusowe apartamenty i przestrzenie na wydarzenia, zachowując historyczny charakter. Budynek figuruje w katalogu lokalnego dziedzictwa kulturowego Barcelony. Rok po sprzedaży wylicytowano wyposażenie, w tym ołtarz Zwiastowania NMP, przypisywany Joanowi Pau Guardioli, malarzowi z początku XVI wieku.