Parc Montsouris

In het zuiden van Parijs, in het 14e arrondissement, strekt Parc Montsouris zich uit over vijftien en een halve hectare groen. Het is een van de vier grote parken die Napoleon III en Georges-Eugène Haussmann aan de windstreken van de stad lieten aanleggen. Jean-Charles Adolphe Alphand gaf het de vorm van een Engelse landschapstuin, met een kunstmatig meer, een waterval en brede glooiende gazons.

Onder je voeten schuilt nog een verhaal: het park rust op een oude steengroeve. Daaronder lopen tunnels vol menselijke skeletten, onderdeel van het Parijse ossuarium dat bekendstaat als de katakomben. Al in 1869 wandelden de eerste bezoekers rond, maar de officiële opening volgde pas in 1875. Gabriel Davioud voorzag het geheel van schilderachtige gebouwen. Verder tref je er een weerstation, een café en een guignoltheater aan. In 1871 sloeg het leger er een kamp op tijdens de Commune van Parijs. Tijdens de Dreyfusaffaire vonden hier geheime besprekingen plaats.

Ook kunst vind je er: een stenen monument markeert de meridiaan van Parijs. Sculpturen zoals de Zuil van de Gewapende Vrede en een standbeeld van generaal José de San Martin staan tussen de bomen. Een monument herdenkt bovendien een Franse soldaat die viel in de Tweede Wereldoorlog. Paardenkastanjes en ceders groeien naast zeldzamere soorten als ginkgo en zijdeboom. Rolstoelgebruikers kunnen de slingerende wegen volgen, en in de weekenden bepalen joggers daar het ritme. Aan de zuidkant stopt de RER B bij station Cité Universitaire, met overstap op tramlijn 3a. Op het water drijven wilde eenden en ganzen, aan de oevers staan reigers en schildpadden.