Grefsen kirke

Boven op het Grefsen-plateau in Oslo staat Grefsen kirke, een bakstenen langkerk met een markante witte toren. Vanaf dat plateau kijk je ver over de stad uit. In 1938 legde bisschop Eivind Berggrav de eerste steen, en op 3 maart 1940 wijdde hij de kerk in. Na de voltooiing gaf hij haar de bijnaam "de kerk van de levende hoop". Als parochiekerk binnen het decanaat Vestre Aker biedt ze ruimte aan zo'n zeshonderd kerkgangers.

De aanloop duurde lang: de grond werd al in 1922 gekocht, en de parochie ontstond pas in 1937. De bouwstijl leunt op de Noors-romaanse traditie, al springen de rechthoekige vensters meteen in het oog. Het interieur is sober gehouden, en het fresco op het plafond brengt kleur in. In het koor zorgt gebrandschilderd glas van Oddmund Kristiansen voor gekleurd licht rond het altaar. Tussen portaal en schip staat een glazen wand van Bernhard Greve, de broer van de architect. Die wand draagt zeven sterren met motieven uit het Oude Testament. Ook de vensters in het schip zijn van antiek glas. Rolf Tønsager ontwierp altaartafel en kansel, en op het altaar staat een crucifix van beeldhouwer Sigurd Nome. Het orgel uit 1940 van de gebroeders Torkildsen uit Åsen telt eenendertig registers. In 1965 volgde een renovatie met nieuwe luchters, deuren en hogere koorvensters. Drie jaar later vulde Kristiansen ze aan met niet-figuratief glas. Gepolijst leisteen siert de entree, een houten vloer loopt door het schip, en het geheel is rolstoeltoegankelijk. Vanwege zijn cultuurhistorische waarde is het gebouw tot beschermd monument verklaard.

De toren herbergt tot slot drie klokken, gegoten door Olsen & Søn Nauen en op een mineurakkoord gestemd. De grootste heet "Vox Angelorum", de stem van de engelen, en draagt een tekst uit het kerstevangelie. Omdat die tekst vrede en goede wil toewenst, heet ze ook wel de vredesklok.