Palazzo Reale

Palazzo Reale w Mediolanie przypomina o politycznej, architektonicznej i kulturalnej historii miasta. Budynek pierwotnie nosił nazwę Palazzo del Broletto Vecchio.

W średniowieczu pełnił funkcję miejskiej siedziby władz, a później przechodził pod wpływy kolejnych rodów. Torriani, Visconti i Sforza kształtowali jego dzieje przez kolejne stulecia. Bliskość Duomo wynika z przebudów, które dostosowały pałac do monumentalnej katedry. Fasada tworzy wnękę przy Piazza del Duomo w Mediolanie. Wnęka ta tworzy Piazzetta Reale, pełniącą rolę reprezentacyjnego dziedzińca.

Na głównym piętrze znajduje się Sala Kariatyd, jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów pałacu. Druga wojna światowa poważnie uszkodziła tę reprezentacyjną salę. Pałac wielokrotnie odnawiano, a jego wnętrza zmieniały się wraz z potrzebami mieszkańców i gustami epok. W epoce austriackiej pałac otrzymał liczne ulepszenia. W szesnastym wieku stał się ulubioną rezydencją książąt Mediolanu. Giuseppe Piermarini wprowadził pod koniec XVIII wieku elementy neoklasycystyczne, widoczne w charakterze budowli. Palazzo Reale pełni funkcję centrum kultury i miejsca międzynarodowych wystaw sztuki.