St. Bonifatius

St. Bonifatius to katolicki kościół parafialny w Lipsku, wzniesiony w latach 1929–1930 w stylu art déco. Jego centralną część stanowi rotunda o średnicy 23 metrów i wysokości 12 metrów. Nad bryłą wznosi się płaski metalowy dach stożkowy, a z otaczającym ją pierścieniem łączy się prostokątna wieża dzwonnicza wysokości 27,5 metra. Na jej szczycie obraca się wiatrowskaz w kształcie koguta.

Budowę postanowiono rozpocząć w 1924 roku, a zwycięski projekt Theo Burlage wybrano po konkursie architektonicznym. Kościół powstał jako miejsce pamięci 1500 katolickich niemieckich kupców poległych podczas pierwszej wojny światowej. Wnętrze odnowiono między innymi w latach 1990., a później ponownie w latach 2003–2005. Niebieską rotundę zamyka pozłacana płaska kopuła, pod którą łukami ustawiono ławki wokół ołtarza.

Wśród wyposażenia wyróżniają się terakotowe figury Alberta Burgesa i Wolfdietricha Steina oraz stacje drogi krzyżowej Friedricha Pressa. W wieży znajduje się tabernakulum przed witrażem wysokości 22 metrów, przedstawiającym opłakiwanego żołnierza unoszonego przez anioły. Organy mają 21 głosów, dwa manuały i pedał, a nad emporą widnieje witraż świętego Bonifacego w czerwonych i żółtych tonach.