Parc del Laberint d'Horta

Parc del Laberint d'Horta leży tuż obok grzbietu Collseroli, na terenie dawnej posiadłości rodziny Desvalls. To najstarszy historyczny ogród Barcelony: około dziewięciu hektarów zieleni, którą otacza las śródziemnomorski. Tworzą go dwie odrębne części: neoklasycystyczna z końca XVIII wieku i romantyczna z XIX wieku. Przy wejściu stoi pałac Desvallsów z elementami neoarabskimi i neogotyckimi oraz średniowieczną wieżą strażniczą Torre Sobirana. Od 1993 roku mieści się w nim ośrodek kształcenia ogrodników i specjalistyczna biblioteka.

Historia zaczyna się w 1791 roku, gdy markiz Joan Antoni Desvalls wraz z włoskim architektem Domenico Baguttim zaprojektował część neoklasycystyczną. Budowę prowadzili mistrzowie murarscy Jaume i Andreu Valls, a nasadzeniami zajął się francuski ogrodnik Joseph Delvalet. W połowie XIX wieku potomkowie markiza zatrudnili architekta Eliesa Rogenta, który dodał romantyczną część: rabaty, altany, wysokie drzewa i wodospad. Pod koniec tego stulecia posiadłość gościła spotkania towarzyskie i trzy przyjęcia hiszpańskiej rodziny królewskiej. W 1898 roku zagrano tu Ifigenię w Taurydzie Goethego. Ostatecznie rodzina oddaliła ogród miastu w 1967 roku, a od 1971 roku park przyjmuje zwiedzających. Po gruntownej restauracji w 1994 roku, wspartej przez Unię Europejską, działa jako ogród-muzeum.

Ogród neoklasycystyczny rozkłada się na trzech tarasach, a najniższy z nich zajmuje labirynt: około 750 metrów żywopłotu z przyciętych cyprysów. Marmurowy relief z Ariadną i Tezeuszem oznacza wejście, a na samym środku czeka statua Erosa. Taras pośredni zdobią dwa pawilony z kolumnami toskańskimi i statuami Danae oraz Ariadny, wzorowane na okrągłych świątyniach rzymskich. Przy wielkich schodach prowadzących na trzeci poziom stoi popiersie Dionizosa. Na szczycie góruje pawilon dziewięciu muz, zwieńczony rzeźbą łączącą sztukę z naturą, a łacińskie inskrypcje opiewają ich harmonię. Za pawilonem rozlewa się staw zasilany naturalnym źródłem. Ta ikonografia ma swoją logikę: część neoklasycystyczna opowiada o miłości, a romantyczna, jak się przyjmuje, o śmierci. W tej drugiej krył się kiedyś nawet niewielki cmentarz, dziś już nieistniejący.