Belvedere auf dem Klausberg

Boven op de Klausberg in het park van Sanssouci staat een rond gebouw, bekroond door een koepel met twintig zandstenen godenbeelden. Het Belvedere auf dem Klausberg verrees hier tussen 1770 en 1772 naar de plannen van Georg Christian Unger. Voor Frederik de Grote werd het zijn laatste bouwproject in het park, onderdeel van een verfraaiingsplan voor het gebied. Unger liet zich leiden door een tekening van de Italiaanse archeoloog Francesco Bianchini. Bianchini trachtte daarmee het keizerlijke paleis op de Palatijn in het oude Rome te reconstrueren. Die klassieke herkomst lees je af aan de ronde plattegrond, die aansluit bij een antieke brontempel.

Een zuilenplatform omringt het geheel: onderaan twintig ionische zuilen, erboven twintig korintische. Binnen liggen twee kamers boven elkaar, en de bovenste bereik je uitsluitend langs een trap. De onderste kamer bleef sinds de verwoesting van 1945 onhersteld. Oorspronkelijk sierden wanden van wit Silezisch marmer deze ruimte, met daartussen rode vazen van jaspis. Grijze marmerplaten tekenden op de vloer een achtpuntige ster. Dat sterrenmotief zette zich in het gewelf voort. De bovenste kamer is gerestaureerd en toont wanden van zachtgroen marmer met vergulde stucversieringen. Wolken en vogels sieren het plafond, ooit geschilderd door Karl Christian Wilhelm Baron en Friedrich Wilhelm Bock. Die voorstelling reconstrueerde men naar een oude foto.

In de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog brandde het gebouw vanbinnen uit. Later restaurerde de Messerschmitt-Stiftung het pand, als bijdrage aan de Duitse hereniging. Het was de eerste belvedere van Potsdam en zo begon in de koninklijke residentiestad een traditie van architectonisch vormgegeven uitkijkpunten. Van bovenaf opent zich een blik over het park Sanssouci en het landschap rond Potsdam.