Chiesa di Santa Maria dei Miracoli

Venedik'in Cannaregio semtinde, kanalla sokak arasına sıkışmış dikdörtgen bir yapı durur: Chiesa di Santa Maria dei Miracoli. Dışı da içi de baştan aşağı renkli mermerle kaplıdır, halk bu yüzden ona mermer kilise der. Mimar Pietro Lombardo binayı 1481 ile 1489 arasında dikti. O yıllarda şehrin kiliseleri hâlâ gotik tarzda yükselirken, bu küçük yapı insan ölçeği ve klasik çizgisiyle erken Venedik Rönesansını temsil eder.

Kilisenin doğuşu bir mucize anlatısına dayanır: açık havada sergilenen Madonna ikonunun ağlamaya başladığı söylenir, bu söylenti şehri ayağa kaldırır. Halkın bağışları kiliseyi yükseltir, 1484'te plana Azize Klara'nın rahibeleri için bir manastır bölümü de girer. Manastırı kiliseye bağlayan üst geçit ise günümüze ulaşmaz. Mermerlerin bir bölümü San Marco'nun artıklarından toplanır, bir bölümü de Mısır ve Suriye'den gelme eski parçalardır. Pietro'nun oğlu Tullio Lombardo bu yüzeye melekleri, deniz kızlarını ve balık pulu desenlerini işler. İçeride tek bir salon uzanır, üstünü geniş bir beşik tonoz örter. Tonozun altında elli iki ahşap panel dizilir, her biri bir aziz ya da peygamber taşır. Sunak çevresinde Tullio Lombardo, Alessandro Vittoria ve Niccolò di Pietro'nun heykelleri sıralanır. Cephede, kavisli alınlığın üstünde üç heykel durur: ortada Tanrı Baba, iki yanda birer melek. Ana kapının hemen üstünde küçük bir Madonna ve Çocuk kabartması görünür. Cephedeki yuvarlak pencereler Donato Bramante'nin Milano'daki kiliselerini hatırlatır.

Mermerin içine işleyen tuz, taşı patlamanın eşiğine getirir. Save Venice adlı grup 1990 ile 1997 arasında kaplamayı tek tek söker, parçaları damıtılmış su dolu havuzlarda yıkar ve yeniden yerine koyar. Bu restorasyon sırasında tonozun köşesindeki sibyl freskleri, yani antik kadın kâhinlerinin resimleri, yeniden gün ışığına çıkar.