المعبد الكبير

Në jugun e thellë të Egjiptit, ku shkretëtira takon ujërat e një liqeni të madh, qëndron Tempulli i Madh i Abu Simbelit. Katër statuja të ulura të faraonit Ramses II ngrihen gati njëzet metra, të kthyer kah lindja, ku çdo mëngjes del dielli. Guri ranor shkëlqen i ngrohtë në diell, dhe nga liqeni vjen një jehonë e lehtë. Punimet e gdhendjes në shkëmb nisën më shumë se tre mijë vjet më parë.

Ramsesi donte që çdo udhëtar që vinte nga jugu ta shihte fuqinë e tij hyjnore të pasqyruar në gur. Brenda, muret mbartin skena betejash dhe oferendash, ndërsa tavani është i mbuluar me gypa me krahë, simbole mbrojtjeje. Dy herë në vit dielli depërton thellë në shenjtërore dhe ndriçon statujat e Ptahut, të Amon-Re, të Ra-Horakhtit dhe të vetë Ramsesit. Kjo dritë e lidh figurën e faraonit me rendin kozmik.

Shekuj më vonë, një digë e re mbi Nil filloi të formonte Liqenin Naser, që kërcënonte tempullin. Në vitet 1960 inxhinierë dhe arkeologë nga shumë vende e ndanë monumentin në qindra blloqe të numëruara. E rindërtuan më shumë se gjashtëdhjetë metra më lart, pikërisht ku e sheh edhe sot. Shpëtimi u bë projekti i parë i madh i UNESCO-s për trashëgiminë dhe ndezi idenë e mbrojtjes së pasurive kulturore anembanë botës. Vëren si fytyrat e statujave ndryshojnë shprehje ndërsa drita lëviz: edhe guri ruan lëvizje.