Kollegium Kalksburg

Kollegium Kalksburg to katolicka szkoła prywatna w wiedeńskiej dzielnicy Liesing, na południowym skraju miasta, u stóp Lasu Wiedeńskiego. Gmach główny stoi w miejscu Palais Mon Pérou, osiemnastowiecznej rezydencji księżnej Karoliny von Trautson, damy dworu Marii Teresy. W 1791 roku posiadłość przejął nadworny jubiler Franz von Mack, który przekształcił jej otoczenie w krajobrazowy ogród. Most nad Liesingbachem prowadzi do dziedzińca, którego od zachodu zamykają czterokondygnacyjna szkoła, rektorat i trakt ojców.

Jezuici kupili majątek w 1856 roku od Augusta Godeffroya, męża wnuczki Macka, przy finansowym wsparciu cesarza Franciszka Józefa. W październiku tego samego roku kardynał Joseph Othmar von Rauscher konsekrował dolną część nowego budynku, wznoszonego częściowo na fundamentach pałacu. Było to krótko po ogłoszeniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, a naukę podjęło 68 uczniów. W 1858 roku stanął trójkondygnacyjny budynek konwentu. Pożar z 1875 roku zniszczył część zabudowań, a odbudowa dodała internat i dom muzyczny. Po anszlusie w 1938 roku narodowi socjaliści rozwiązali kolegium, a gmach służył jako szkoła policyjna do końca wojny. Uczniowie wrócili do klas jesienią 1947 roku, choć Armia Czerwona kwaterowała tam do 1951 roku. Szkoła wprowadziła koedukację w 1983 roku, a siedem lat później zamknęła internat. Wokół kolegium toczyły się też śledztwa w sprawach nadużyć, o których publicznie mówili byli uczniowie, w tym André Heller.

W kaplicach zespołu znajdują się obraz Maria Immaculata Leopolda Kupelwiesera oraz witrały Tyrolskiego Instytutu Malarstwa na Szkle i Mozaiki. Park wokół zabudowań wywodzi się z tamtego ogrodu krajobrazowego. Stoi w nim okrągły pawilon w stylu Claude'a-Nicolasa Ledoux, flankowany przez obeliski z masońskimi symbolami. Osobny pawilon Rauchtempel, czyli świątynia dymu, powstał na Wystawę Światową 1873 roku na potrzeby lekcji greki, podczas których wolno było palić. Okolicą prowadzą łatwe trasy spacerowe przez łąki i lasy. W dawnym „małym ogrodzie” stoi kamienny dom z 1787 roku, uznawany za jeden z najważniejszych świeckich budynków neogotyckich w Austrii.