Dominkanerkirche St. Blasius

Dominikanerkirche St. Blasius w Niemczech to trójnawowa bazylika wczesnogotycka, której surowe kamienne mury prowadzą wzrok ku górze. Budowę rozpoczęto w 1229 roku, gdy dominikanie założyli tutaj swój piąty niemiecki klasztor. Kościół ma ponad siedemdziesiąt metrów długości, a nawa główna wznosi się na ponad dwadzieścia trzy metry. Takie rozmiary dwukrotnie przekraczały wysokość zalecaną dla skromnych świątyń zakonu żebraczego.

Ta śmiałość przyniosła jednak wielowiekowe problemy konstrukcyjne, ponieważ wysokie ściany stopniowo rozsuwały się pod własnym ciężarem. Dopiero stalowe liny i podpory pozwoliły ustabilizować budowlę po latach prac. W klasztorze nauczał Albertus Magnus, a utworzona przez niego biblioteka uczyniła to miejsce ośrodkiem średniowiecznej nauki. Wnętrze pokazuje sklepienia krzyżowo-żebrowe, piętnastowieczne stalle chórowe i nieprzerwany widok od portalu do ołtarza.

Zwróć uwagę na kamienną figurę brata Diemara, klęczącego z kątownikiem i dużym cyrklem. Freski, rzeźby oraz relikwiarz Alberta Magnusa zachowują ślady kolejnych epok. Kościół nie ma wysokiej wieży, lecz jego dach zdobi niewielka wieżyczka na dzwon. Dawniej katolicy i protestanci korzystali z niego równocześnie, oddzieleni zasłoną, a dziś należy do światowego dziedzictwa UNESCO.