Santa Maria di Lourdes

Santa Maria di Lourdes to katolicki kościół obrządku ambrozjańskiego, położony w północnej części Mediolanu, niedaleko Cmentarza Monumentalnego. Wzniesiono go od 1897 do 1902 roku według projektu Alfredo Campaniniego.

Campanini nadał świątyni bazylikowy układ z trzema nawami, łącząc formy Liberty i eklektyczne rozwiązania architektoniczne. W 1925 roku kościół został parafią, a w 1958 roku otrzymał tytuł bazyliki mniejszej. Przed fasadą znajduje się duża grota inspirowana Lourdes.

Kamienna podstawa, odsłonięta cegła i witraże nad portalem pokazują charakterystyczny układ zewnętrzny świątyni. Witraże przedstawiają Niepokalaną Madonnę oraz świętych Ambrożego i Karola Boromeusza. Wnętrze obejmuje 1650 metrów kwadratowych i ma wysoką nawę główną, kolumnadę oraz pełne łuki.

Ściany zdobią freski ukazujące procesję mediolańskich biskupów. Nad centralną przestrzenią wznosi się kopuła zaprojektowana przez Marco Martinenga i ozdobiona freskami Ferdinanda Compagnoniego. Prezbiterium i transept znajdują się wyżej, a szerokie schody prowadzą do kaplic Serca Jezusowego i świętego Józefa.

Boczne nawy mieszczą ołtarze Matki Bożej Pompejańskiej i świętej Anny. W absydzie znajduje się mozaika Koronacji Maryi, wykonana według projektu Pietra Cortelazziego. Dzwonnica Giuseppe Caloriego łączy się ze świątynią przez zakrystię i ma zegar oraz osiem dzwonów.